Εφιάλτης, ή μήπως όχι;

Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με το πάπλωμα μου και τις ζεστές μου πιτζάμες. Χάζευα στο κινητό διάφορες αναρτήσεις στο ίντερνετ. Τα μάτια μου ήταν μισόκλειστα από το έντονο φως της οθόνης μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του δωματίου μου. Το τηλέφωνο άρχισε να κουδουνίζει από την εισερχόμενη κλήση, τόσο απρόοπτα που κόντεψε να μου φύγει από τα χέρια! Να απαντήσω; Ίσως καλύτερα να το αφήσω, μέχρι να σταματήσει να χτυπάει… Σκέφτηκα. 

Έτσι και έγινε. Έπειτα από μερικά λεπτά και από μερικές ακόμη κλήσεις, σταμάτησε. Αδιάφορη σχεδόν, συνέχισα να κοιτάζω την οθόνη μου και να διαβάζω ό,τι συναντούσα.

Τα μάτια μου άρχισαν να τσούζουν, με αποτέλεσμα να αφήσω το τηλέφωνο στο κομοδίνο και να γυρίσω μπρούμυτα, σε μία προσπάθεια να κοιμηθώ!

 Ο ήχος από το κουδούνι του σπιτιού μου, με ξύπνησε χειρότερα και από το ξυπνητήρι! 

Τι έγινε; Αναρωτήθηκα, καθώς προσπαθούσα να ανοίξω τα μάτια μου και να ηρεμήσω από το απότομο ξύπνημα. ΤΟ ΚΟΥΔΟΎΝΙ! Θυμήθηκα και σηκώθηκα σαν σφεντόνα! Φόρεσα την ρόμπα μου πάνω από τις πιτζάμες και κατέβηκα τις σκάλες. Πάντα ήθελα να τοποθετήσω ένα «ματάκι» σε αυτήν την πόρτα… Κάποια στιγμή… Σκέφτηκα και άνοιξα. 

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πολύ έντονα. Μόλις που συνειδητοποιούσα πως, όχι μόνο δεν ρώτησα ποιος ήταν, αλλά αντίκριζα και τον μοναδικό άνθρωπο που δεν ήθελα να έχω κάποια σχέση!

«Δεν σήκωνες το τηλέφωνο πάλι… Είχα ανάγκη να σε δω!» Μου είπε, με αυτόν τον τόσο γνωστό τόνο στην φωνή του. Αυτό το βλέμμα, που πάντοτε γνώριζα τι αποζητούσε! Έκανα ένα βήμα πίσω, έτοιμη να αμυνθώ· να κλείσω την πόρτα.

Το βλέμμα μου έπεσε στα χέρια του που κινούνταν τώρα, σαν να προσπαθούσαν να με φτάσουν, να με αγγίξουν. Η έκφρασή του είχε αλλάξει. Σαν να είχε καταλάβει πως, πλέον, δεν θα τον άφηνα να επηρεάζει την ζωή μου! Έκανε ένα βήμα προς τα εμένα έτοιμος να με πιάσει από τους ώμους, αλλά τον απέφυγα κάνοντας ακόμη ένα βήμα προς τα πίσω!

«Τι θες εδώ; Γιατί ήρθες; Για να μην σήκωνα το τηλέφωνο θα υπήρχε λόγος! Ο ίδιος λόγος που θα έπρεπε να σε κρατήσει μακριά από εδώ!» Του είπα με αρκετό δυναμισμό στην φωνή μου. «Δεν θέλω να σε ξανά δω, στο έχω πει!» Συνέχισα…

Το βλέμμα του φάνηκε πιο άγριο, πιο επιθετικό. Δεν δεχόταν αυτά που μόλις είχε ακούσει! Τα χέρια του βρέθηκαν να με κρατάν από τους ώμους μου με τεράστια δύναμη και η έκφρασή του μαρτυρούσε το τι θα συνέβαινε μετά!

«Ξέρεις πολύ καλά, ότι δεν μπορώ μακριά σου! Δεν αντέχω να μην σε αγγίζω, να μην σε ακούω, να μην νιώθω την καυτή σου ανάσα! Άφησέ με να τα έχω όλα αυτά! Σε παρακαλώ!»

Έμοιαζε γλυκός. Δεν ήταν όμως! Είχα μάθει πόσο «γλυκός» μπορούσε να γίνει αν τσαντιζόταν, αν άκουγε «όχι»! 

Καταλαβαίνοντας πως δεν θα είχε καμία ανταπόκριση το βλέμμα του μετατράπηκε σε αυτό του λιονταριού όταν εντοπίζει το θήραμά του! Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνάει το κορμί μου, ξεκάθαρο σημάδι φόβου! Κάτι έπρεπε να κάνω!

Κουνήσου, φώναξε, κλώτσησε! Κάνε κάτι! Άκουγα τον εαυτό μου να ουρλιάζει να κάνω κάτι! Και όμως είχε κολλήσει. Ο φόβος πρόλαβε να με κυριεύσει. Έχασα το παιχνίδι για άλλη μία φορά! Για ακόμη μία φορά περίμενα κάποιον ΆΛΛΟΝ να με σώσει από το δράμα μου! Έκλεισα τα μάτια τόσο σφιχτά που με πόνεσαν! Προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου και να προσποιηθώ πως όλα ήταν ένας εφιάλτης.

Τα παγωμένα χέρια του με έκαναν όμως να καταλάβω πως δεν ήταν στο μυαλό μου όλο αυτό! Βρισκόταν εδώ! Απέναντί μου! Σχεδόν μέσα στο σπίτι μου! Και εγώ δεν έκανα τίποτα!

Η φωνή μου ξαφνικά βρήκε τον δρόμο και βγήκε έξω από το στόμα μου! Όχι απλά μια φωνή… Κραυγή ήταν! «Βοήθεια» φώναξα και βρήκα απότομα την δύναμη που μου έλειπε και κατάφερα να τον κρατήσω σε κάποια απόσταση! Ακόμη κολλημένο σε εμένα να προσπαθεί να μπει στο σπίτι, μα δεν προχωρούσε βήμα! Άκουσα την πόρτα του διπλανού σπιτιού να ανοίγει… «Ησυχία! Μην σε ξανά ακούσω! Βοήθεια;;; Αφού ξέρω, σου αρέσει!» Μου είπε ήρεμος, χωρίς ίχνος φόβου ή αναστάτωσης! Πήρε και πάλι το εγώ του και προσπάθησε να συνεχίσει αυτό που είχε διακόψει. Ο γείτονάς μου όμως με είχε ακούσει! 

Ένα βαρύ ρόπαλο βρέθηκε επάνω στο κεφάλι του και έπεσε αναίσθητος!

Ένιωθα ευγνώμον! Επιτέλους, έστω και κάποιος άλλος, έκανε κάτι! Επιτέλους βγήκε η φωνή από το στόμα μου όταν έπρεπε! Επιτέλους υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει να τον στείλω εκεί, όπου ανήκε!

Μία ακόμη έμπνευση της στιγμής!

Advertisements

Nothing Is What It Seams!

At first, to clarify something, I am one of those people who believe in trusting each other!

Most people aren’t what they seam to be!

You must have noticed that almost every person you met during your life turned out to be someone other than the person you thought he were. But, did he or she changed themself? Or was you who haven’t realise you had met a person different at his outlook than his inside?

I am sure you know that we all feel we need to show our best selves! But, almost no one of us thinks that we don’t need to be fake to be acceptable! 

Although, we keep changing ourselves until we make us perfect.

Until we see ourselves in the mirror and see this new perfect model we saw in TV. Until we feel we have not even one kg more than the most beautiful girl at school. Until we have the more abs we can get! 

We make a perfect bode, as we mean it, then we show it waiting to get beautiful comments and then what? We think we are what we wanted to be? NO! We just realise that it is not enough for us! Neither for other people who realise who far away is our outlook in relation to our inside, our character! We realise what a big mistake we did when we beleived that a perfect body would made us acceptable! We realise that there is nothing more important than keeping ourselves even if this means not to be acceptable! Because no one can be happy losing himself. It is what determines us. What makes us different from one another. And we can’t losing this!

So let’s come back to seeing that nothing is what it seems.

Let’s say that we don’t try to be someone «else». We are ourselves.

What’s wrong with us?

I mean… Why do we seam to be so good people, mysterious, clever, beautiful in any way, but when we start knoing better each other we get disappointed? 

Most of our relationships, even if we talk about friends or not, end up because of this big problem: We blame each other for how he’s changed and he’s not the person we’ve matched and allowed to stay in our lives. We don’t even think that we may be who made the mistake… We just don’t want to believe that we mistakenly computed the situations and we mistaken the character of the person we have towards us!

Nothing – and No one – is what it seams! This is the reason we must think double before making any conclusions! We can’t be sure about anything.

We don’t know even ourselves, who do we suppose to know an other person? There is no way not to be disappointed, but this is not other’s problem. It is us! 

It is like seeing someone talk to an other person. Even if we see clrearly their moves and their expressions, we can know nothing about their conversation! Because we can’t hear them. Because we are not into this conversation!

I hope you liked my post! Let me know! Thank you for your time!

Interested In It!

I get myself thinking about it everytime during day. When I wake up, when I eat, when I talk with someone, when I just look around me, even if I am sleeping, I see dreams about it! Yeah, I am interested in writing

This is MY love! It is the reason I use to look like I am not in the same place with my body. From the moment I start writing a new Novel I think about it all the time! The days I can’t use my PC to write, I feel like I am going crazy. I need to find a notebook and write the inspiration I have!

In my dreams, I see faces, places, moments, that I may have written in my Novels, or I may write them when I wake up. I walk and I am thinking of my people… My friends… These faces I create and then I talk with them! I imagine how they would wanted to continue their lives and how they could continue even if they don’t want. It is like they tell me what they want to do and what they actually do. It is like I can’t stop thinking about them unless I write about them everything I have into my mind.

It is like singing… You wake up in the morning and there is nothing to stop you from singing sometime during your day! 

My responce to The Daily Post.

 

Are You Witty?

Do you talk about life? Do you have questions about life? Do you feel that people around you don’t care about things means so important to you? Do you thing it is a pity when someone plays all day Playstation when he could go for a walk? Do you prefer to follow a difficult path than an easy?

Yes?

Then…

Are you witty?

Well, in my opinion, witty is someone who has the called «Open Mind». It is the person who isn’t afraid of difference. It is who can accept a human even if he has the most different opinion! He doesn’t need to be from the same country, he doesn’t  need to be at the same level of education, he doesn’t care if he talks with someone whose whole life is different than him!

He is witty, because he can accept humanity as different as it is every person. He is witty, because he can move on, without the need of something or someone fits him. He is witty because he doesn’t think only about the daily routine he has, he makes plans about the future… He has goals to reach! He tries to understand everything he hasn’t understant, he doesn’t let it go. He keeps his mind awake!

~The way I see~

My response to the daily post!

 

Do You Believe In Coincidences?

Do you believe in Coincidences? Do you believe in destiny? 

I believe that there is a reason about everything happens!

Most times it is the result by our actions, by our choices. If you think about it you will realize that everything it is about how you act. Every small decision you make is the cause of any future you may have!

Coincidence…

What does this word mean? Is it real? Well it is about what you mean when you talk about a coincidence..

«Today I met George… He was at the same doctor I went… What a coincidence!»

This can be a coincidence. But, if you had talked to him about this doctor, only the day and our you chose to visit the doctor can be a coincidence. But, is it?

Have you ever thought how a «coincidence» can change your whole life?

 

My response to the daily post.

As The First Leaf falls Down!

The days pass and the future seams so closer than before…

The air has started being more noisy and the day stopped growing up.

People go back to their countries and beaches have less people swimming…

I feel in my skin the change… I don’t need to see it. Although, seeing the first leaf falling down is a very strange feeling!

It is like realizing  summer leaves but don’t want it to. And it has already left!

It is time to feel the night some cold… But, I am not sad. This is the circle of the year and I like it!

My response to The Daily Post.

There Is No Tentative Life!

The biggest part of our lives, we live it like it is tentative. We act like we will have a test at the end of it and then we will live the real life. We forget to let free ourselves to feel good… We forget to try about everything we want to get! Until there comes a day we will realise we lost our best years!

My response to the daily post