Το Άλλο Μισό.

Λένε πως στην ζωή μας ψάχνουμε να βρούμε το άλλο μας μισό. Ξέρετε, αυτό το τέλειο πρόσωπο που είναι το ιδανικό για εμάς. Τον άνθρωπο που πάντα μας καταλαβαίνει και ξέρει κάθε στιγμή πως νιώθουμε και τι σκεφτόμαστε. Αυτό το ΤΕΛΕΙΟ πρόσωπο, το άλλο μισό. 

Έχετε σκεφτεί ποτέ, ότι ψάχνουμε με λάθος κριτήρια, σε λάθος τόπο και με μια λάθος πρότυπη εικόνα; Γιατί να ψάχνουμε έναν άνθρωπο, τον άνθρωπο, που είναι το άλλο μας μισό;; Και αν αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι ένας άλλος άνθρωπος; Αν αυτό το ιδανικό για τον κάθε ένα από εμάς δεν είναι αυτό που εμείς φανταζόμαστε;

Θέλω να πω… Πως είναι δυνατόν να βρούμε τον τέλειο άνθρωπο όταν είναι αδύνατο να υπάρξει ΤΕΛΕΙΟΣ άνθρωπος; Ακόμα και να υπήρχε, δεν θα μας αρκούσε. Δεν θα ήταν στα δικά μας μάτια ο τέλειος! Γιατί; Γιατί μόνο οι ίδιοι μπορούμε να γνωρίζουμε ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που θέλουμε και αυτό το οποίο μπορεί να μας κάνει ευτυχισμένους. Άρα, γιατί δεν ψάχνουμε αυτό το «άλλο μισό» μέσα μας; ΜΕΣΑ ΜΑΣ. Γιατί περιμένουμε κάποιος ΑΛΛΟΣ να μας κάνει ευτυχισμένους και δεν το κάνουμε οι ίδιοι για εμάς; Γιατί δεν αγαπάμε αρκετά τον εαυτό μας (χωρίς φυσικά υπερβολές, όλα θέλουν όρια) και να δώσουμε εμείς στους εαυτούς μας αυτό που χρειαζόμαστε!

Μέσα μας είναι το «άλλο μας μισό» γιατί πολύ απλά, είμαστε ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΙ άνθρωποι και το μόνο που χρειαζόμαστε στην πραγματικότητα είναι να το ΔΟΥΜΕ! 

 

Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε.

Το «Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε» είναι μία από τις νουβέλες που έχω γράψει. Είναι ένα ελαφρύ θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στο δάσος του Μοντεβέρντε, με πρωταγωνιστές μία παρέα 6 εφήβων. Είναι μία από τις αγαπημένες μου νουβέλες, αν και γνωρίζω πως έχω ακόμη πολλή δουλειά να κάνω στον τρόπο που γράφω. Ελπίζω να σας αρέσει! Συνεχίστε την ανάγνωση Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε.

Ευτυχία. Ένα θέλω δρόμος!

Πόσο υπέροχο να νιώθεις ήρεμος! Ήρεμος! Με όλη την σημασία της λέξης! Όχι μόνος… Ήρεμος!

Να μην απασχολεί καμία σκέψη το μυαλό σου. Να μην το κουράζει κανένα πρόβλημα, κανένα άγχος.

Να νιώθεις ελεύθερος από κάθε τι. Να νιώθεις ελεύθερος ΜΕΣΑ στην αγκαλιά του άλλου. Να νιώθεις ελεύθερος μέσα στο σώμα σου! Να μην σε καταπιέζει κανένα συναίσθημα!

Πόσο όμορφο να ΜΠΟΡΕΙΣ να απολαύσεις την λάμψη του ήλιου. Το παιχνιδιάρικο χρώμα των ανθισμένων λουλουδιών. Χωρίς τίποτα να σε αποσπά από την τόσο όμορφη αίσθηση!

Να βγαίνεις από το σπίτι σου, όχι γιατί πρέπει να πας κάπου, αλλά γιατί ΘΕΣ απλά να βγεις και να νιώσεις την κάθε λεπτομέρια. Από την ζέστη του ήλιου μέχρι το αεράκι στο δέρμα σου.

Να μην νιώθεις κανένα κενό.

Να κοιτάζεις το σπίτι σου, το δωμάτιό σου, τον/την σύντροφό σου, τα παιδιά σου, τους φίλους σου, τα πάντα και να λες «Εδώ είμαι! Εδώ που έπρεπε να είμαι! Εδώ που ΘΕΛΩ να είμαι!»

«Θέλω να είμαι εδώ που είμαι και αγαπώ όσα έχω! Δεν μου λείπει απολύτως τίποτα! Και έτσι είμαι Ευτυχισμένος. Όχι γιατί δεν έχω προβλήματα, όχι γιατί δεν τρέχει ποτέ η μύτη μου και δεν πάω στο γιατρό, ούτε γιατί ποτέ δεν έχω αντιπαραθέσεις με τους ανθρώπους μου. Αλλά γιατί δεν θα άλλαζα για τίποτα και για κανέναν την ζωή που έχω!»

 

Μυρωδιά Καλοκαιριού.

Πλησιάζει το καλοκαίρι. Ο ήλιος χαρίζει την παρέα του όλο και πιο πολλές ώρες. Το κρύο μοιάζει να το έδιωξαν τα χελιδόνια, σαν ήρθαν. 

Βγαίνω έξω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Νιώθω το οξυγώνο να εισέρχεται στους πνεύμονές μου. Μια γλυκιά ανατριχίλλα λούζει το κορμί μου καθώς με αγγίζει το δροσερό αεράκι.

Μόλις ησυχάζει το αεράκι, νιώθω την ζεστασιά του ήλιου. Μαρτυράει πόσο λίγος καιρός έχει μείνει για το καλοκαίρι. Περπατάω στο δρόμο και νιώθω την μυρωδιά της θάλασσας. Και ας μην είναι κοντά μου. Μυρίζω το άρωμα της αντι-ηλιακής κρέμας και θέλω να παρατήσω ότι κάνω και να πάω στην παραλία. Ξέρω πως είναι νωρίς ακόμα για να βουτήξω στα καταγάλανα νερά.

Μυρίζει τόσο όμορφα όμως. Είναι τόσο γλυκιά η αίσθηση από την άμμο στα πόδια. Μπορώ να κάθομαι ώρες κάτω από τον ήλιο, με μόνο ως τον αστράγαλο τα πόδια μου στο δροσερό νερό της θάλασσας.

Κόκκινη Ανατολή

Μυρτώ: Τους περιμέναμε να γυρίσουν από την δουλειά για να φάμε όλοι μαζί. Έπαιζα με την αδερφή μου στον κήπο όταν.. Όταν τους είδα να έρχονται και της είπα.. «να’τοι» Μόλις κοίταξε προς το αμάξι, μία μεθυσμένη έπεσε με τεράστια ταχύτητα επάνω τους και βρέθηκαν στον τοίχο και τα δύο αυτοκίνητα.. Λιώμα! Πραγματικά, δεν έχω ζήσει τίποτα χειρότερο!! Συγνώμη.. δεν ήθελα να με δεις έτσι.

Γιάννα: Ηρέμησε κορίτσι μου, φυσιολογικό είναι!! Μην το κρατάς μέσα σου! Και πως αποφάσισες να έρθετε εδώ κάτω;

Μυρτώ: Σκέφτηκα ότι μόνο έτσι θα βοηθήσω και εμένα αλλά κυρίως την αδερφή μου να ηρεμήσει και να ξεφύγει από όλο αυτό! Μακριά από το σπίτι, από μέρη που έχουμε τόσες αναμνήσεις! Αλλά, εκτός από αυτό, ήθελα να απομακρυνθούμε από όλους, γιατί κανένας, μα κανένας δεν νοιάστηκε για εμάς! Όλοι πέσανε να φάνε ότι περιουσία είχαν οι γονείς μου!! Εγώ και η αδερφή μου δεν πήραμε τίποτα. Μόνο το σπίτι είχαν να μας δώσουν, αλλά.. αλλά όταν έχεις συγγενείς φίδια, καλύτερα να φεύγεις!! Τους τα αφήσαμε να τα πάρουνε! Και έτσι απλά φύγαμε! Πήρα αυτό εδώ το σπίτι. Σχολείο υπάρχει εδώ. Νοσοκομείο δεν είναι πολύ μακριά. Δεν υπάρχει κάτι να λείπει.

Γιάννα: Δίκιο έχεις! Θα κάνετε μία καινούρια αρχή!

 

Ένα ακόμη απόσπασμα από τις νουβέλες που γράφω. Ένα θρίλερ με πρωταγωνίστριες μία κοπέλα με την μικρή της αδερφή, που μετά τον θάνατο των γονιών τους αποφασίζουν να μετακομίσουν για μια καινούρια αρχή.

 

Έρωτά μου!

Καθόμασταν σε ένα πεζουλάκι. Εκεί, δίπλα στην καταγάλανη θάλασσα. Ήταν ζεστή ημέρα και ο ήλιος τόνιζε κάθε λεπτομέρεια στο πρόσωπό σου. Τόνιζε τις όμορφες γραμμές απ’το χαμόγελό σου. Δημιουργούσε ένα ουράνιο τόξο καθώς αντανακλούσε στα πράσινα σου μάτια! Με το ένα σου χέρι είχες μπλέξει τα δάχτυλά σου με τα δικά μου. Με το άλλο, μου χάιδευες τρυφερά τα μαλλιά. Μπορούσα να δω μέσα από το βλέμμα σου την ευτυχία που ένιωθες εκείνη τη στιγμή! Η καρδιά μου έμοιαζε να προσπαθεί να βγει μέσα από το στήθος μου!

Τα χείλη σου άγγιξαν τα δικά μου. Είχαν μία φλογερή αίσθηση, λες και έψαχναν καιρό να βρουν το ταίρι τους! Μία γλυκιά ανατριχίλα κάλυψε το κορμί μου και ένα καυτό δάκρυ ξέφυγε από τα βλέφαρά μου. Απομακρύνθηκες λίγο, ίσα, ίσα για να με κοιτάξεις μέσα στα μάτια και έπειτα, τα χείλη σου πλησίασαν και πάλι τα δικά μου.

Περπατήσαμε λίγο δίπλα στην θάλασσα. Το αεράκι είχε αρχίσει να διαπερνάει τα ρούχα μας, καθώς ήλιος έπεφτε στο κρεβάτι των χρωμάτων. Πέρασες το χέρι σου γύρω από την μέση μου και εγώ έγειρα το κεφάλι μου στον ώμο σου.

Η θάλασσα είχε αρχίσει να αγριεύει και ο αέρας να δυναμώνει. Πήγαμε μέχρι το αυτοκίνητο. Μου άνοιξες την πόρτα και έκατσα στην θέση του συνοδηγού. Πλησίασες το πρόσωπό σου στο δικό μου και το χέρι σου άγγιξε το μάγουλό μου. «Σε θέλω» μου ψιθύρισες. Το χέρι μου άγγιξε τον λαιμό σου και τα χείλη μας ενωθήκανε για ακόμη μία φορά. Μπήκες μέσα στο αυτοκίνητο, περνώντας τα πόδια σου ανάμεσα από τα δικά μου και έκλεισες την πόρτα. Ο χτύπος της καρδιάς μου, έμοιαζε να έχει γίνει ένας με τον χτύπο της δικής σου καρδιάς. Τα μάτια σου σχημάτιζαν φλόγες. Ήξερες και ήξερα, πως αυτό που υπήρχε ανάμεσά μας, θα κρατήσει. Και κράτησε! Και μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο, γινόταν και πιο δυνατό. Γίνεται πιο δυνατό!

 

Πλήρεις Αισθήσεις

Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να παρατηρεί μικρά, καθημερινά πράγματα; Πράγματα που συνήθως προσπερνάτε χωρίς να δίνετε σημασία στην ύπαρξή τους; Ένα μικρό σύννεφο, που μοιάζει να αναπαριστά κάποιο ζωάκι. Η τρυφερή αίσθηση από το αεράκι, κάτω από τον ζεστό ήλιο. Το πόσο λάμπουν τα μάτια κάποιων ανθρώπων, ή τα ίδια τα δικά σας μάτια. Έχετε αισθανθεί σαν να σταματάει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή;; Σαν να σταματάει και σας περιμένει να απολαύσετε τις εικόνες, τις αισθήσεις και τους ήχους εκείνους…

Κάποιες φορές μοιάζει παράξενο. Κάποιες άλλες τόσο φυσιολογικό.

Να σταματάς το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, αδιαφορώντας για το αν θα αργήσεις να φτάσεις στον προορισμό σου, ώστε να απολαύσεις την θέα της θάλασσας, του ουρανού, ή ακόμα και του ύψους που βρίσκεσαι. Να ζητάς από τον σύντροφό σου να σταματήσει την υπέροχη ιστορία που σου αφηγείται, για να ακούσεις το γλυκό κελάηδισμα των χελιδονιών. Να κλείνεις τα μάτια και να πιάνεις το χέρι ενός αγαπημένου σου προσώπου. Να αφήνεις τον αέρα να σου ανακατέψει τα μαλλιά.

Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι. Αυτοί που απολαμβάνουν την κάθε στιγμή. Αυτοί που δεν νοιάζονται για το αν θα αρέσουν και αν θα τους παρεξηγήσουν. Αυτοί που αφήνονται σε αυτό που νιώθουν. Αυτοί που θέλουν και νιώθουν με όλο τους το είναι, την κάθε ανάσα που αναπνέουν! Αυτοί που λατρεύουν τα χρώματα και βρίσκουν χρώματα ακόμα και στις πιο σκούρες στιγμές της ζωής τους. Αυτοί που δημιουργούν ηλιοβασίλεμα, μέσα από ασπρόμαυρες εικόνες! Αυτοί που βλέπουν, ακούν, μυρίζουν, αισθάνονται, αγγίζουν, μιλάνε, γελάνε και δεν φοβούνται να πέσουν. Δεν τρομάζουν να χαθούν. Τα δίνουν όλα στην ζωή! Ζούνε!