Εφιάλτης, ή μήπως όχι;

Ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μου, αγκαλιά με το πάπλωμα μου και τις ζεστές μου πιτζάμες. Χάζευα στο κινητό διάφορες αναρτήσεις στο ίντερνετ. Τα μάτια μου ήταν μισόκλειστα από το έντονο φως της οθόνης μέσα στο απόλυτο σκοτάδι του δωματίου μου. Το τηλέφωνο άρχισε να κουδουνίζει από την εισερχόμενη κλήση, τόσο απρόοπτα που κόντεψε να μου φύγει από τα χέρια! Να απαντήσω; Ίσως καλύτερα να το αφήσω, μέχρι να σταματήσει να χτυπάει… Σκέφτηκα. 

Έτσι και έγινε. Έπειτα από μερικά λεπτά και από μερικές ακόμη κλήσεις, σταμάτησε. Αδιάφορη σχεδόν, συνέχισα να κοιτάζω την οθόνη μου και να διαβάζω ό,τι συναντούσα.

Τα μάτια μου άρχισαν να τσούζουν, με αποτέλεσμα να αφήσω το τηλέφωνο στο κομοδίνο και να γυρίσω μπρούμυτα, σε μία προσπάθεια να κοιμηθώ!

 Ο ήχος από το κουδούνι του σπιτιού μου, με ξύπνησε χειρότερα και από το ξυπνητήρι! 

Τι έγινε; Αναρωτήθηκα, καθώς προσπαθούσα να ανοίξω τα μάτια μου και να ηρεμήσω από το απότομο ξύπνημα. ΤΟ ΚΟΥΔΟΎΝΙ! Θυμήθηκα και σηκώθηκα σαν σφεντόνα! Φόρεσα την ρόμπα μου πάνω από τις πιτζάμες και κατέβηκα τις σκάλες. Πάντα ήθελα να τοποθετήσω ένα «ματάκι» σε αυτήν την πόρτα… Κάποια στιγμή… Σκέφτηκα και άνοιξα. 

Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει πολύ έντονα. Μόλις που συνειδητοποιούσα πως, όχι μόνο δεν ρώτησα ποιος ήταν, αλλά αντίκριζα και τον μοναδικό άνθρωπο που δεν ήθελα να έχω κάποια σχέση!

«Δεν σήκωνες το τηλέφωνο πάλι… Είχα ανάγκη να σε δω!» Μου είπε, με αυτόν τον τόσο γνωστό τόνο στην φωνή του. Αυτό το βλέμμα, που πάντοτε γνώριζα τι αποζητούσε! Έκανα ένα βήμα πίσω, έτοιμη να αμυνθώ· να κλείσω την πόρτα.

Το βλέμμα μου έπεσε στα χέρια του που κινούνταν τώρα, σαν να προσπαθούσαν να με φτάσουν, να με αγγίξουν. Η έκφρασή του είχε αλλάξει. Σαν να είχε καταλάβει πως, πλέον, δεν θα τον άφηνα να επηρεάζει την ζωή μου! Έκανε ένα βήμα προς τα εμένα έτοιμος να με πιάσει από τους ώμους, αλλά τον απέφυγα κάνοντας ακόμη ένα βήμα προς τα πίσω!

«Τι θες εδώ; Γιατί ήρθες; Για να μην σήκωνα το τηλέφωνο θα υπήρχε λόγος! Ο ίδιος λόγος που θα έπρεπε να σε κρατήσει μακριά από εδώ!» Του είπα με αρκετό δυναμισμό στην φωνή μου. «Δεν θέλω να σε ξανά δω, στο έχω πει!» Συνέχισα…

Το βλέμμα του φάνηκε πιο άγριο, πιο επιθετικό. Δεν δεχόταν αυτά που μόλις είχε ακούσει! Τα χέρια του βρέθηκαν να με κρατάν από τους ώμους μου με τεράστια δύναμη και η έκφρασή του μαρτυρούσε το τι θα συνέβαινε μετά!

«Ξέρεις πολύ καλά, ότι δεν μπορώ μακριά σου! Δεν αντέχω να μην σε αγγίζω, να μην σε ακούω, να μην νιώθω την καυτή σου ανάσα! Άφησέ με να τα έχω όλα αυτά! Σε παρακαλώ!»

Έμοιαζε γλυκός. Δεν ήταν όμως! Είχα μάθει πόσο «γλυκός» μπορούσε να γίνει αν τσαντιζόταν, αν άκουγε «όχι»! 

Καταλαβαίνοντας πως δεν θα είχε καμία ανταπόκριση το βλέμμα του μετατράπηκε σε αυτό του λιονταριού όταν εντοπίζει το θήραμά του! Ένιωσα ένα ρίγος να διαπερνάει το κορμί μου, ξεκάθαρο σημάδι φόβου! Κάτι έπρεπε να κάνω!

Κουνήσου, φώναξε, κλώτσησε! Κάνε κάτι! Άκουγα τον εαυτό μου να ουρλιάζει να κάνω κάτι! Και όμως είχε κολλήσει. Ο φόβος πρόλαβε να με κυριεύσει. Έχασα το παιχνίδι για άλλη μία φορά! Για ακόμη μία φορά περίμενα κάποιον ΆΛΛΟΝ να με σώσει από το δράμα μου! Έκλεισα τα μάτια τόσο σφιχτά που με πόνεσαν! Προσπάθησα να αδειάσω το μυαλό μου και να προσποιηθώ πως όλα ήταν ένας εφιάλτης.

Τα παγωμένα χέρια του με έκαναν όμως να καταλάβω πως δεν ήταν στο μυαλό μου όλο αυτό! Βρισκόταν εδώ! Απέναντί μου! Σχεδόν μέσα στο σπίτι μου! Και εγώ δεν έκανα τίποτα!

Η φωνή μου ξαφνικά βρήκε τον δρόμο και βγήκε έξω από το στόμα μου! Όχι απλά μια φωνή… Κραυγή ήταν! «Βοήθεια» φώναξα και βρήκα απότομα την δύναμη που μου έλειπε και κατάφερα να τον κρατήσω σε κάποια απόσταση! Ακόμη κολλημένο σε εμένα να προσπαθεί να μπει στο σπίτι, μα δεν προχωρούσε βήμα! Άκουσα την πόρτα του διπλανού σπιτιού να ανοίγει… «Ησυχία! Μην σε ξανά ακούσω! Βοήθεια;;; Αφού ξέρω, σου αρέσει!» Μου είπε ήρεμος, χωρίς ίχνος φόβου ή αναστάτωσης! Πήρε και πάλι το εγώ του και προσπάθησε να συνεχίσει αυτό που είχε διακόψει. Ο γείτονάς μου όμως με είχε ακούσει! 

Ένα βαρύ ρόπαλο βρέθηκε επάνω στο κεφάλι του και έπεσε αναίσθητος!

Ένιωθα ευγνώμον! Επιτέλους, έστω και κάποιος άλλος, έκανε κάτι! Επιτέλους βγήκε η φωνή από το στόμα μου όταν έπρεπε! Επιτέλους υπήρχε κάποιος να με βοηθήσει να τον στείλω εκεί, όπου ανήκε!

Μία ακόμη έμπνευση της στιγμής!

Advertisements

Ένας πληγωμένος άνθρωπος.

Με αγαπούσες κάποτε. Θυμάμαι να μου το λες με τα μάτια σου σχεδόν να δακρύζουν από το συναίσθημα! Από τη πρώτη στιγμή σε αγάπησα, από το πρώτο βλέμμα! Και ένιωθα πόσο με ήθελες μέσα στη ζωή σου.

Δεν μπορώ να καταλάβω τι άλλαξε. Δεν μπορώ να καταλάβω τι συνέβη και άλλαξες τόσο γρήγορα στάση απέναντι μου. Άρχισες να με πνιγείς με τον τρόπο σου, καθώς προσπαθούσες να με δέσεις για να μη φύγω μακριά σου. Και καθώς τα χρόνια περνούσαν σταμάτησες να μου λες πως με αγαπάς και φοβάμαι πως σταμάτησες και να το νιώθεις. Δεν με άφησες όμως να φύγω. Σαν να προσπαθούσες να με τιμωρήσεις. Σαν να έβλεπες σε εμένα έναν άλλο άνθρωπο.

Μου μιλούσες απότομα και ειρωνικά. Σαν κάτι να σου έκανα, σαν κάπου να έφταιγα εγώ και μου φερόσουν έτσι. Άρχισες να ελέγχεις κάθε μου κίνηση, κάθε ανάσα μου.

Δεν μπορούσα να πάω ούτε στο δωμάτιο μου αν δεν σε ρωτούσα. Όταν έβγαινα έξω από το σπίτι με έκανες να νιώθω άσχημα για τον εαυτό μου και να τον καλύπτω με υφάσματα…

Δεν μου έλεγες μπράβο για τα κατορθώματα μου ούτε ένα ευχαριστώ για όλα όσα έκανα αντί για εσένα, για εσένα. Μόνο νευριάζει και φώναζε και με έκανες να νιώθω σαν σκουπίδι κάθε φορά που έκανα κάτι λάθος, ενώ κανείς δεν μου έμαθε πως να το κάνω σωστά.

Και καθώς μεγάλωνα σταμάτησα να σκέφτομαι εσένα και άρχισα να σκέφτομαι εμένα. Άρχισα να κάνω όνειρα για το μέλλον. Όνειρα για το πως να φύγω από εκεί μέσα. Όνειρα για το πως θα είναι η ζωή μου μακριά από εσένα.

Και μάντεψε!

Η ζωή μου άρχισε να μου φαίνεται τόσο όμορφη και τόσο γαλήνια στο μέλλον, όσο και αν γνώριζα τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα σαν ένας μόνος ανθρωπος πλέον. Γιατί ήξερα πόσο αρνητική και εχθρική στάση θα αποκτούσε απέναντι μου!

Έτσι… Περίμενα. Περίμενα την κατάλληλη στιγμή και έφυγα! Και ελευθερώθηκα!

Καθώς όμως περνάνε τα χρόνια φοβάμαι! Φοβάμαι μην σου μοιάσω! Μην φέρω έτσι και εγώ σε έναν  άνθρωπο που αγαπώ τόσο όσο πίστευα πως με αγάπησες. Φοβάμαι μην κάνω το ίδιο κακό που μου έκανες! Φοβάμαι μην με μισήσουν τα παιδιά μου όπως κάποια στιγμή μίσησα εγώ.. Μόνο που εγώ δεν είχα μισήσει εσένα, το γονιό μου, αλλά εμένα! Που δεν βρήκα τη δύναμη και το τρόπο να φτιάξω τη σχέση μας, παρά μόνο να ξεφύγω από αυτήν!

 

Ενα κείμενο από το παιδί, το πληγωμένο παιδί, προς τους γονείς του. Γιατί πολλές φορές, οι γονείς πληγώνουν πολύ περισσότερο τα παιδιά τους από ότι ο υπόλοιπος κόσμος.

 

Όταν η Ζήλια Βρίσκεται στη Ζωή μας!

Ήθελα πολύ καιρό να γράψω για αυτό το θέμα. Ζήλια – μία λέξη που κρύβει αμέτρητες συμπεριφορές, αιτίες και μορφές.

Η ζήλια έχει την καλή της μορφή:

Όταν βλέπεις κάποιος επιτυχημένο άνθρωπο και ζηλεύεις την επιτυχία, προσπαθείς να τον φτάσεις και να τον ξεπεράσεις, χωρίς όμως να θέλεις να τον βλάψεις! Τον παίρνεις σαν παράδειγμα, σαν πρότυπο και κοιτάς τον στόχο σου, να γίνεις επιτυχημένος άνθρωπος!

Η ζήλια όμως, έχει και την κακή της μορφή:

Αυτό το αβάσταχτο, άσχημο συναίσθημα πως πρέπει να καταστρέψεις την επιτυχία του άλλου. Είτε γιατί τον βλέπεις σαν αντίπαλο, σαν εμπόδιο, είτε γιατί δεν έχεις τα κότσια και την διάθεση να προσπαθήσεις ώστε να γίνεις αυτό που θες, επιτυχημένος άνθρωπος!

Μπορεί να μην ήσουν ποτέ κακός άνθρωπος… Όταν όμως άρχισες να νιώθεις αυτή την αίσθηση ζήλιας, άλλαξες!

Ήθελες να πάρεις από την φίλη σου εκείνο το πανάκριβο κινητό τηλέφωνο και όχι να δουλέψεις για να το αγοράσεις.

Ήθελες εσύ να είσαι το καμάρι της τάξης που το παινεύουν οι καθηγητές και φρόντισες να αποτύχει στην εργασία ο διπλανός σου, αντί να διαβάσεις!

Ήθελες εσύ να έχεις όλη την προσοχή των γονιών σου και φρόντιζες να εκδικείσαι τα αδέρφια σου κάθε φορά που είχαν λίγη από την προσοχή των γονιών σου.

Όταν η φίλη σου, ο αδερφός σου, ή τα παιδιά σου ζήταγαν την γνώμη σου κάθε φορά που είχαν ραντεβού, φρόντιζες να τους κάνεις να νιώσουν λίγοι, να νιώσουν κόμπλεξ ή ότι δεν μπορούν να αποκτήσουν την ευτυχία που ζητούσαν, γιατί εσύ δεν την είχες βρει και δεν σου άρεσε να την έχουν αυτοί!

Και καθώς μεγάλωνες, άρχισε να φουντώνει και άλλο το συναίσθημα της ζήλιας, αλλά εσύ δεν το σταμάτησες! Δεν κοίταξες να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα και να αποκτήσεις όσα ήθελες. Έκανες αυτό που έκανες πάντα! Έκλεβες την ευτυχία που ζητούσες από τους άλλους… Ώσπου κατάλαβες ότι έτσι δεν γινόσουν ευτυχισμένος άνθρωπος! Και τότε άνοιξες τα μάτια σου και είδες πόσο κακό είχες κάνει χωρίς πραγμαυικά να το θέλεις ως ένα σημείο…

 

Κάνε Αυτοκριτική.

Πόσες φορές έχεις πιάσει τον εαυτό σου να παρατηρεί κάτι ή κάποιον και να του δημιουργείται μία έντονη αίσθηση, άλλοτε άσχημη και άλλοτε όμορφη; Πόσες φορές κοιτάς κάποιον με απέχθεια, με προκατάληψη και με καχυποψία, απλά γιατί κάτι στην εμφάνισή του ή στον τρόπο που κινείται σου το δημιουργεί; Και πόσες φορές ανοίγεις το στόμα σου και μιλάς και κρίνεις αυτόν τον άνθρωπο που κοιτάζεις; Ακόμη, πόσες φορές δημιουργείς μια απίστευτα καλή εντύπωση για κάποιον μόλις τον αντικρίσεις;

Πόσες φορές βγαίνεις λάθος; Είτε γιατί ο άνθρωπος που από την πρώτη στιγμή σου ενέπνευσε εμπιστοσύνη και την πρόδωσε, είτε γιατί τον έκρινες αυστηρά και αποδείχθηκε πολύ πιο ψηλά από εκεί που εσύ τον έβαλες μέσα στο μυαλό σου.

Η πρώτη εικόνα παίζει τεράστιο ρόλο για την εντύπωση που δημιουργούμε στους γύρω μας. Δεν παύει όμως να είναι η επιφάνεια… Η μάσκα!

Όσο και αν δενπορούμε να το αποφύγουμε, αυτό είναι το μεγαλύτερό μας λάθος! Κρίνουμε χωρίς να γνωρίζουμε πραγματικά!

Σίγουρα έχεις βρεθεί στη δυσάρεστη θέση να μάθεις πως κάποιος σε έχει πάρει από κακό μάτι, ή απλά δεν σε συμπαθεί, γιατί ετυχε να σε πρώτο δει σε μία κακή σου φάση! Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή σου έχεις δεχτεί την κατηγορία του προδότη συναισθημάτων, όταν απλά ο άνθρωπος που σε κατηγόρησε είχε σχηματίσει λάθος εντύπωση για το τι μπορούσες να δώσεις.

Εννοείται πως πάντα φταίνε για την εικόνα που δίνουμε! Αλλά όχι για την εικόνα που οι άλλοι σχηματίζουν τελικά σχετικά με εμάς!

Αν όμως το σκεφτούμε λίγο παραπάνω και ψάξουμε πιο βαθιά μέσα μας, θα βρούμε και τι είναι αυτό που πραγματικά είμαστε. Θα καταλάβουμε και τότε θα κάνουμε και τους άλλους να δουν την πραγματική μας εικόνα. Φτάνει να μπορούμε πραγματικά να δούμε ποιοι είμαστε και να διορθώσπυμε και να αλλάξουμε ότι θέλουμε στον εαυτό μας! Γιατί χωρίς αυτοκριτική, η κριτική δεν επιτρέπεται!

Φορεστιάδα!

 

Απόσπασμα – Εισαγωγή από την Νουβέλα «Φορεστιάδα!» που γράφω αυτό το καιρό. Πρόκειται για μία Νουβέλα είδους θρίλερ την οποία πρόκειται να αναρτήσω ολόκληρη στο μέλλον! 

 

Ο κόσμος στις ημέρες μας, έχει γίνει πολύ σκληρός! Δεν υπάρχει γύρω μας αγάπη, συναίσθημα και συνείδηση από ένα τεράστιο ποσοστό των ανθρώπων.  Μοιάζει σαν να φοβόμαστε τόσο πολύ την ταχύτητα που αλλάζουν τα δεδομένα της εποχής, που κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Ή ακόμα χειρότερα, ξεσπάμε τους φόβους μας με λάθος τρόπο.

Υπάρχουν όμως πάντα εξαιρέσεις!

Άνθρωποι που μοιάζει να βγήκαν από μία άλλη εποχή. Άνθρωποι που προσπαθούν να αλλάξουν τα δεδομένα της εποχής. Την αναισθησία, την αδιαφορία, την βία. Άνθρωποι που αν τους γνώριζες, ίσως να έλεγες πως νομίζουν ότι η ζωή είναι παραμύθι. Μα στην πραγματικότητα, αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, έχουν καταλάβει στην πράξη πόσο σκληρή και άδικη μπορεί να γίνει η ζωή! Έχουν φάει τα πιο δυνατά χαστούκια της ζωής και παρόλα αυτά κατάφεραν να κρύψουν το σημάδι τους και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν άλλους να φάνε τέτοιου είδους χαστούκια.

Τέτοιοι άνθρωποι, δημιουργούν μία καλύτερη πραγματικότητα. Ένα σπίτι, μία οικογένεια, ένα μέσο για να βοηθήσουν χρηματικά τους πιο «αδύναμους».

 

 Ένα μέρος τέτοιο είναι η Φορεστιάδα!

 

Φορεστιάδα! Ένα τεχνητό δάσος τεράστιας έκτασης, με ξενοδοχείο στην είσοδό του και καλύβες σκορπισμένες σε ομάδες μέσα στο δάσος για τους επισκέπτες. Ένα μικρότερο ξενοδοχείο στο βάθος του δάσους για το προσωπικό, ένα ποταμάκι και αναρριχώμενο φράχτη στα σύνορά της, αλλά και μία υπέροχη λίμνη στο κέντρο του δάσους. Ένα δάσος που φιλοξενεί διάφορα ακίνδυνα ζωάκια και βγάζει χρήματα από τους «επισκέπτες» για φιλανθρωπικό σκοπό!

Το πιο πιθανό, είναι να σκέφτεσαι ότι κανείς δεν είναι φιλάνθρωπος. Όχι εθελοντικά τουλάχιστον. Όχι χωρίς κέρδος!

Δεν Είμαι Σαν Τους Άλλους!

Ο κόσμος στις μέρες μας έχει αλλάξει πολύ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια. Η σκληρότητα, η αλαζονεία, η απληστία, η αναισθησία και η αδιαφορία έχουν κατακλείσει τα υπόλοιπα συναισθήματα! Πλέον ο κάθε ένας από εμάς κοιτάει πρώτα τον εαυτό του και ίσως ποτέ τους γύρω του. Δεν κοιτάει απλά να είναι εντάξει με τον εαυτό του, αλλά να υπερέχει από τους άλλους, να τους πατάει για να ανέβει στο ύψος που θέλει να φτάσει. Να κλωτσάει κάθε άτομο χαμηλότερό του ώστε να μην τον φτάσει! Και κάπως έτσι αρχίσαμε να μην έχουμε εμπιστοσύνη σε κανέναν. Έτσι αρχίσαμε να κλεινόμαστε στον εαυτό μας και να μην τον αφήνουμε να νιώσει! Έτσι γίναμε άνθρωποι γεμάτοι φόβους, ανησυχίες και καχύποπτοι όσο δεν πάει άλλο!

Όταν όμως κάποιος από εμάς, βρει το θάρρος, την δύναμη και την θέληση να πλησιάσει κάποιον άλλο, είτε φιλικά είτε όχι, τότε τρώει ένα ασήκωτο χαστούκι! Το άλλο άτομο δεν μπορεί να τον εμπιστευτεί, ούτε να τον πιστέψει. Γιατί όλοι στις μέρες μας είναι ίδιοι. Γιατί όλοι κοιτάν να πάρουν όσα μπορούν χωρίς να δώσουν. Δεν τους νοιάζει να δώσουν! Πως, μπορεί λοιπόν ο  άνθρωπος απέναντί σου να σε εμπιστευτεί, όταν το σύνολο δεν είναι άξιο εμπιστοσύνης; Πως αυτός ο άνθρωπος θα αφεθεί στην γνωριμία μαζί σου και θα αφήσει τον εαυτό του ελεύθερο, όταν φοβάται πως κάτι θέλεις να πάρεις από αυτόν και μετά να τον πατήσεις κάτω ώστε να μην σε προλάβει όταν θα ανεβαίνεις τα σκαλιά της επιτυχίας σου;

Και εδώ, έρχεται η στιγμή να υποστηρίξεις τον εαυτό σου… «Εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος… Δεν είμαι σαν τους άλλους!» Θα πεις, προσπαθώντας να αποδείξεις ότι ΝΑΙ έχεις αισθήματα, ότι ΝΑΙ δεν κοιτάς να καταστρέψεις τον άλλο, ότι ΟΧΙ δεν σε νοιάζει μόνο ο εαυτός σου και ΟΧΙ δεν έχεις κάποιο συμφέρον από την γνωριμία ή την παρέα μαζί με τον άλλο! Απλά ΘΕΛΕΙΣ να τον πλησιάσεις και να ζήσεις μαζί του κάποιο μέρος της ζωής σου, κάποιες στιγμές της ζωής σου, ή απλά θες να τον βοηθήσεις στην ΔΙΚΗ ΤΟΥ ζωή!

 Το πιο πιθανό όμως είναι να μην σου δοθεί ποτέ η ευκαιρία αυτή! Όχι γιατί δεν το αξίζεις, αλλά γιατί ο άνθρωπος απέναντί σου έχει περάσει τόσο πόνο και απογοήτευση από ανθρώπους που εμπιστεύτηκε και τον πρόδωσαν, που όσο και να το θέλει να αφεθεί και να σε εμπιστευτεί, δεν θα το κάνει! Θα κρατηθεί μέσα στους τοίχους που έχει υψώσει ώστε να προστατέψει τον εαυτό του και εσένα θα σε αφήσει έξω από αυτούς!

Γιατί έτσι είναι πλέον η ζωή. Πιο σκληρή από ποτέ! Πιο αδιάφορη και αναίσθητη από όσο ήταν ποτέ! Γιατί εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να αγαπήσουμε, να εμπιστευτούμε και να κάνουμε ευτυχισμένο τον ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ και επομένως, δεν μπορούμε και κανέναν άλλο!

 

Δεν μπορούμε να κρίνουμε αντικειμενικά το ευ ζην, διότι εμείς είμαστε τα υποκείμενα!

Γεννιόμαστε, χωρίς να το επιλέξουμε. Χωρίς να διαλέξουμε το μέρος, την εποχή και την οικογένειά μας. Μεγαλώνουμε ανάλογα με τα ήθη, τις αξίες και την νοοτροπία που θα μας δώσουν οι γονείς μας, οι δάσκαλοί μας και γενικά το περιβάλλον όπου ζούμε! Λειτουργούμε, σύμφωνα με τους κανόνες, άγραφους και μη, αλλά και με τους νόμους του περιβάλλοντός μας, της χώρας που ζούμε, της κοινωνικής μας τάξης. Πιστεύουμε στην θρησκεία όπου θα μας πουν πως πρέπει να πιστέψουμε, γιατί εκεί πιστεύουν και αυτοί. 

Παρόλα αυτά, νομίζουμε πως μπορούμε να κρίνουμε αντικειμενικά το ευ ζην!

Μπορούμε; Φυσικά και όχι! Είναι πιστεύω προφανές πως είναι αδύνατο να έχουμε την ίδια άποψη, πεποίθηση και οπτική με κάποιον που ζει και έχει μεγαλώσει σε μία άλλη χώρα για παράδειγμα!

Ένας άνθρωπος που έχει μεγαλώσει με το πρότυπο των μονογαμικών γονέων, θα υποστηρίξει πως αυτός είναι ο δρόμος της ευτυχίας. Ότι, δεν μπορείς να είσαι ευτυχισμένος, ούτε σωστός, έχοντας παραπάνω από έναν σύντροφο.

Ένας άνθρωπος όμως που έχει μεγαλώσει με το πρότυπο των γονέων που ενώ είναι παντρεμένοι, μπορούν ελεύθερα να έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις, δεν θα θεωρήσει ούτε λάθος, ούτε απιστία αυτή την πράξη!

Ανάλογα με το που ζούμε, αποκτάμε και ανάλογη νοοτροπία! Αυτό όμως δεν σημαίνει πως επειδή ένα πλήθος ανθρώπων ακολουθούν ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής, ισότητα στο αντρικό με το γυναικείο φύλλο για παράδειγμα, είναι πιο ευτυχισμένοι, ή λιγότερο ευτυχισμένοι και ζουν πιο σωστά, ή πιο λάθος από το πλήθος ανθρώπων που πιστεύουν πως οι άντρες είναι πιο πάνω από τις γυναίκες.

Επομένως, δεν μπορούμε να κρίνουμε αντικειμενικά το ευ ζην, γιατί απλούστατα, δεν ζούμε όλοι την ίδια ζωή, με το ίδιο σώμα, τον ίδιο τρόπο σκέψης, το ίδιο περιβάλλον, τα ίδια έθιμα και την ίδια νοοτροπία! Έτσι, δεν μπορούμε όλοι να είμαστε ευτυχισμένοι, ζώντας με τον ίδιο τρόπο, ή έχοντας όλοι τα ίδια αγαθά (υλικά ή άυλα) και δεν μπορούμε όλοι να πιστεύουμε το ίδιο για το τι είναι σωστό και τι είναι λάθος!

Δεν μπορούμε να κρίνουμε το ευ ζην αντικειμενικά, διότι εμείς είμαστε τα υποκείμενα των κανόνων και των νόμων σε ένα κράτος, σε μία οικογένεια, σε ένα περιβάλλον!