Interested In It!

I get myself thinking about it everytime during day. When I wake up, when I eat, when I talk with someone, when I just look around me, even if I am sleeping, I see dreams about it! Yeah, I am interested in writing

This is MY love! It is the reason I use to look like I am not in the same place with my body. From the moment I start writing a new Novel I think about it all the time! The days I can’t use my PC to write, I feel like I am going crazy. I need to find a notebook and write the inspiration I have!

In my dreams, I see faces, places, moments, that I may have written in my Novels, or I may write them when I wake up. I walk and I am thinking of my people… My friends… These faces I create and then I talk with them! I imagine how they would wanted to continue their lives and how they could continue even if they don’t want. It is like they tell me what they want to do and what they actually do. It is like I can’t stop thinking about them unless I write about them everything I have into my mind.

It is like singing… You wake up in the morning and there is nothing to stop you from singing sometime during your day! 

My responce to The Daily Post.





Απόσπασμα – Εισαγωγή από την Νουβέλα «Φορεστιάδα!» που γράφω αυτό το καιρό. Πρόκειται για μία Νουβέλα είδους θρίλερ την οποία πρόκειται να αναρτήσω ολόκληρη στο μέλλον! 


Ο κόσμος στις ημέρες μας, έχει γίνει πολύ σκληρός! Δεν υπάρχει γύρω μας αγάπη, συναίσθημα και συνείδηση από ένα τεράστιο ποσοστό των ανθρώπων.  Μοιάζει σαν να φοβόμαστε τόσο πολύ την ταχύτητα που αλλάζουν τα δεδομένα της εποχής, που κλεινόμαστε στον εαυτό μας. Ή ακόμα χειρότερα, ξεσπάμε τους φόβους μας με λάθος τρόπο.

Υπάρχουν όμως πάντα εξαιρέσεις!

Άνθρωποι που μοιάζει να βγήκαν από μία άλλη εποχή. Άνθρωποι που προσπαθούν να αλλάξουν τα δεδομένα της εποχής. Την αναισθησία, την αδιαφορία, την βία. Άνθρωποι που αν τους γνώριζες, ίσως να έλεγες πως νομίζουν ότι η ζωή είναι παραμύθι. Μα στην πραγματικότητα, αυτοί οι τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, έχουν καταλάβει στην πράξη πόσο σκληρή και άδικη μπορεί να γίνει η ζωή! Έχουν φάει τα πιο δυνατά χαστούκια της ζωής και παρόλα αυτά κατάφεραν να κρύψουν το σημάδι τους και να προσπαθήσουν να αποτρέψουν άλλους να φάνε τέτοιου είδους χαστούκια.

Τέτοιοι άνθρωποι, δημιουργούν μία καλύτερη πραγματικότητα. Ένα σπίτι, μία οικογένεια, ένα μέσο για να βοηθήσουν χρηματικά τους πιο «αδύναμους».


 Ένα μέρος τέτοιο είναι η Φορεστιάδα!


Φορεστιάδα! Ένα τεχνητό δάσος τεράστιας έκτασης, με ξενοδοχείο στην είσοδό του και καλύβες σκορπισμένες σε ομάδες μέσα στο δάσος για τους επισκέπτες. Ένα μικρότερο ξενοδοχείο στο βάθος του δάσους για το προσωπικό, ένα ποταμάκι και αναρριχώμενο φράχτη στα σύνορά της, αλλά και μία υπέροχη λίμνη στο κέντρο του δάσους. Ένα δάσος που φιλοξενεί διάφορα ακίνδυνα ζωάκια και βγάζει χρήματα από τους «επισκέπτες» για φιλανθρωπικό σκοπό!

Το πιο πιθανό, είναι να σκέφτεσαι ότι κανείς δεν είναι φιλάνθρωπος. Όχι εθελοντικά τουλάχιστον. Όχι χωρίς κέρδος!

He Couldn’t Stand It!

He was young. And he was one of the best students! He loved going out with his family and his friends. He was always to the top of the cutest boys’ list. But he didn’t care about this.

He was in love with one girl. One and only girl. He liked her from the first time he met her. And he showed it to her! And so she did. They were the couple, every girl in school was jealous of.

One day came, that this girl dissapeared. Noone knew what happened and why she dissapeared! She had left. She had left school, her friends, her family And him! And there was no reason to do this.

One month later, it was learned that she was dead. She had gone to the top of a mountain and as she was sitting on a rock, she falled!

As he learned about her, he got shocked! He couldn’t get that she had gone, forever. He couldn’t even understant why she had gone up there and how did she falled down! He took a gun from his parents’ wardrobe and he left without telling it ti anyone. Noone realised he had find the gun.

He went up to this mountain. He detonated his gun and he got killed!

My responce toThe Daily Post

This is a small Novel-Inspiration post, inspirated from the word Detonate. I hope you like it!

Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε.

Το «Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε» είναι μία από τις νουβέλες που έχω γράψει. Είναι ένα ελαφρύ θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στο δάσος του Μοντεβέρντε, με πρωταγωνιστές μία παρέα 6 εφήβων. Είναι μία από τις αγαπημένες μου νουβέλες, αν και γνωρίζω πως έχω ακόμη πολλή δουλειά να κάνω στον τρόπο που γράφω. Ελπίζω να σας αρέσει! Συνεχίστε την ανάγνωση Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε.

Κόκκινη Ανατολή

Μυρτώ: Τους περιμέναμε να γυρίσουν από την δουλειά για να φάμε όλοι μαζί. Έπαιζα με την αδερφή μου στον κήπο όταν.. Όταν τους είδα να έρχονται και της είπα.. «να’τοι» Μόλις κοίταξε προς το αμάξι, μία μεθυσμένη έπεσε με τεράστια ταχύτητα επάνω τους και βρέθηκαν στον τοίχο και τα δύο αυτοκίνητα.. Λιώμα! Πραγματικά, δεν έχω ζήσει τίποτα χειρότερο!! Συγνώμη.. δεν ήθελα να με δεις έτσι.

Γιάννα: Ηρέμησε κορίτσι μου, φυσιολογικό είναι!! Μην το κρατάς μέσα σου! Και πως αποφάσισες να έρθετε εδώ κάτω;

Μυρτώ: Σκέφτηκα ότι μόνο έτσι θα βοηθήσω και εμένα αλλά κυρίως την αδερφή μου να ηρεμήσει και να ξεφύγει από όλο αυτό! Μακριά από το σπίτι, από μέρη που έχουμε τόσες αναμνήσεις! Αλλά, εκτός από αυτό, ήθελα να απομακρυνθούμε από όλους, γιατί κανένας, μα κανένας δεν νοιάστηκε για εμάς! Όλοι πέσανε να φάνε ότι περιουσία είχαν οι γονείς μου!! Εγώ και η αδερφή μου δεν πήραμε τίποτα. Μόνο το σπίτι είχαν να μας δώσουν, αλλά.. αλλά όταν έχεις συγγενείς φίδια, καλύτερα να φεύγεις!! Τους τα αφήσαμε να τα πάρουνε! Και έτσι απλά φύγαμε! Πήρα αυτό εδώ το σπίτι. Σχολείο υπάρχει εδώ. Νοσοκομείο δεν είναι πολύ μακριά. Δεν υπάρχει κάτι να λείπει.

Γιάννα: Δίκιο έχεις! Θα κάνετε μία καινούρια αρχή!


Ένα ακόμη απόσπασμα από τις νουβέλες που γράφω. Ένα θρίλερ με πρωταγωνίστριες μία κοπέλα με την μικρή της αδερφή, που μετά τον θάνατο των γονιών τους αποφασίζουν να μετακομίσουν για μια καινούρια αρχή.


Έκτη Αίσθηση!

Πόσες φορές έχουμε νιώσει αυτό το προαίσθημα , ότι κάτι πρόκειται να συμβεί και έχουμε αλλάξει γνώμη τελευταία στιγμή, γιατί σαν κάτι να μας έλεγε «Δεν πρέπει! Δεν είναι καλή ιδέα!» ..Πόσες φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να αποφασίζει σύμφωνα με το «ένστικτο» λες και είναι αυτό το μικρό ανθρωπάκι μέσα στο μυαλό μας που μας μιλάει και μας λέει πότε πρέπει να πούμε «ναι» και πότε «όχι».


Η Λυδία όμως ήταν αποφασισμένη! Ήθελε να έχει μια ήρεμη ζωή! Για αυτό και είχε φύγει μακριά από όλους! Ήταν η εξαίρεση μέσα στην οικογένεια από όταν γεννήθηκε! Γενικά η οικογένειά της ήταν πολύ ιδιαίτερη. Είχαν όλοι κάποιες ιδιαιτερότητες. Άλλοι μπορούσαν να καταλάβουν πάντα αν τους έλεγες αλήθεια ή ψέματα, άλλοι ήταν εντελώς χειριστικοί με τους άλλους χωρίς καν να τους αντιλαμβάνονται, άλλοι μπορούσαν να σε κάνουν να φας κόλλημα μαζί τους είτε φιλικά είτε ερωτικά απλά με μία ματιά, χωρίς να θεωρούνται καν γόηδες. Η Ρεγγίνα ήταν η χειρότερη περίπτωση. Ήταν η κακή επιρροή όπως και αν το πάρει κανείς! Μπορούσε να βάλει φιτιλιές και γενικά να παρασύρει σε πολύ κακές συνήθειες και πράξεις τους άλλους! Η Λυδία όμως ήταν η εξαίρεση! Όχι γιατί δεν είχε κάποια ιδιαιτερότητα, αλλά αντιθέτως, επειδή είχε την πιο ισχυρή ιδιαιτερότητα! Είχε την έκτη αίσθηση! Και όχι μόνο! Η Λυδία μπορούσε κάλλιστα να θεωρηθεί μάγισσα από ένα κοινό μυαλό. Όμως δεν ήταν! Απλά γεννήθηκε με την ικανότητα να χρησιμοποιεί το 100% του εγκεφάλου της! Όχι πως είχε εξασκηθεί όμως σε αυτό! Ήταν αντίθετη σε οποιαδήποτε ιδιαιτερότητα! Δεν της άρεσε να ελέγχει και να χρησιμοποιεί τους άλλους και πόσο μάλλον να παραποιεί γεγονότα και καταστάσεις!

Η «Έκτη Αίσθηση» είναι μία νουβέλα φαντασίας, η οποία διαδραματίζεται σε μία άλλη διάσταση. Μιλάμε για ανθρώπους που έχουν διαφορετικό τρόπο ζωής, χάρη σε κάποιες ιδιαιτερότητες – ικανότητες που διαθέτουν. Η Λυδία, η πρωταγωνίστρια, είναι αντίθετη σε αυτή την νοοτροπία των ιδιαιτεροτήτων και αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα στην ζωή της λόγο αυτού, γιατί η ίδια διαθέτει την πλήρη ιδιαιτερότητα – ικανότητα να ελέγχει το 100% του εγκεφάλου της. 

Genius Cucullatus!

Επέλεξα να ανεβάσω το πρώτο μου απόσπασμα, από την συγκεκριμένη νουβέλα, γιατί θεωρώ πως είναι αρκετά ενδιαφέρον το ότι τα γεγονότα διαδραματίζονται σε ένα εγκαταλελειμμένο κτήριο, το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί σαν εργοστάσιο που κατασκεύαζε κούκλες.   

Η Κάρλα ξυπνάει και στην αρχή νομίζει πως βλέπει όνειρο, χαζεύοντας την ομορφιά του κτηρίου. Μετά από λίγο το βλέμμα της κατεβαίνει και βλέπει όλα αυτά τα σκουπίδια και συνειδητοποιεί πως ο χρόνος έχει φερθεί άσχημα σε αυτό το μέρος, αλλά και πως η ίδια δεν έπρεπε να βρίσκεται εκεί. Σηκώνεται και κοιτάει από τα παράθυρα. Βλέπει μία αίθουσα σαν αυλή, μα περιτριγυρισμένη από ψηλούς τοίχους! Ανοίγει την μοναδική πόρτα που οδηγεί εκεί και βγαίνει έξω! Μοιάζει με αίθουσα συγκεντρώσεως σε κάποιο παλάτι, ή στο σπίτι της! Είναι πανέμορφο μέρος, μα παρατημένο! Στην μέση υπάρχει ένα επιτραπέζιο πιάνο, με το ένα του πόδι σπασμένο από τα χρόνια! Το έδαφος δεν είναι μαρμάρινο εκεί, μα πέτρινο, σαν όμως κάποιος να του έχει φερθεί πάρα πολύ άσχημα. Αρχίζει και ψάχνει τις αίθουσες με την ελπίδα ότι θα βρει κάπου την Σαλίνα αποκοιμισμένη να την περιμένει. Περνάει από μία πόρτα του ισογείου και βρίσκεται μπροστά σε μία διακλάδωση διαδρόμων όπου στην αρχή του ενός βρίσκεται ένα παρατημένο αναπηρικό καροτσάκι. Κοιτάζοντας τον άλλο διάδρομο, έμοιαζε να μην τελειώνει πουθενά.. Το βλέμμα της επέστρεψε στον πρώτο διάδρομο. Το καροτσάκι έμοιαζε να είχε μετακινηθεί, ενώ αυτός ο διάδρομος φαινόταν μικρός, μα το πάτωμα έμοιαζε πως θα έσπαγε αν κάποιος το πατούσε!

Λίγα λόγια για την υπόθεση: Η Κάρλα και η κόρη της Σαλίνα, πέφτουν με το ελικόπτερο σε ένα βουνό της Ρώμης. Η Κάρλα όταν ανακτά τις αισθήσεις της αντιλαμβάνεται πως η κόρη της δεν βρίσκεται πουθενά στην περιοχή που έπεσε το ελικόπτερο. Ψάχνοντας την κόρη της ανακαλύπτει ένα κτήριο πολύ παλιό, έρημο, με μία ξεθωριασμένη πινακίδα που γράφει Genius Cucullatus! Μπαίνει μέσα πιστεύοντας πως ίσως εκεί να κρύφτηκε η κόρη της.