Πλήρεις Αισθήσεις

Έχετε πιάσει ποτέ τον εαυτό σας να παρατηρεί μικρά, καθημερινά πράγματα; Πράγματα που συνήθως προσπερνάτε χωρίς να δίνετε σημασία στην ύπαρξή τους; Ένα μικρό σύννεφο, που μοιάζει να αναπαριστά κάποιο ζωάκι. Η τρυφερή αίσθηση από το αεράκι, κάτω από τον ζεστό ήλιο. Το πόσο λάμπουν τα μάτια κάποιων ανθρώπων, ή τα ίδια τα δικά σας μάτια. Έχετε αισθανθεί σαν να σταματάει ο χρόνος εκείνη τη στιγμή;; Σαν να σταματάει και σας περιμένει να απολαύσετε τις εικόνες, τις αισθήσεις και τους ήχους εκείνους…

Κάποιες φορές μοιάζει παράξενο. Κάποιες άλλες τόσο φυσιολογικό.

Να σταματάς το αυτοκίνητο στην άκρη του δρόμου, αδιαφορώντας για το αν θα αργήσεις να φτάσεις στον προορισμό σου, ώστε να απολαύσεις την θέα της θάλασσας, του ουρανού, ή ακόμα και του ύψους που βρίσκεσαι. Να ζητάς από τον σύντροφό σου να σταματήσει την υπέροχη ιστορία που σου αφηγείται, για να ακούσεις το γλυκό κελάηδισμα των χελιδονιών. Να κλείνεις τα μάτια και να πιάνεις το χέρι ενός αγαπημένου σου προσώπου. Να αφήνεις τον αέρα να σου ανακατέψει τα μαλλιά.

Μου αρέσουν αυτοί οι άνθρωποι. Αυτοί που απολαμβάνουν την κάθε στιγμή. Αυτοί που δεν νοιάζονται για το αν θα αρέσουν και αν θα τους παρεξηγήσουν. Αυτοί που αφήνονται σε αυτό που νιώθουν. Αυτοί που θέλουν και νιώθουν με όλο τους το είναι, την κάθε ανάσα που αναπνέουν! Αυτοί που λατρεύουν τα χρώματα και βρίσκουν χρώματα ακόμα και στις πιο σκούρες στιγμές της ζωής τους. Αυτοί που δημιουργούν ηλιοβασίλεμα, μέσα από ασπρόμαυρες εικόνες! Αυτοί που βλέπουν, ακούν, μυρίζουν, αισθάνονται, αγγίζουν, μιλάνε, γελάνε και δεν φοβούνται να πέσουν. Δεν τρομάζουν να χαθούν. Τα δίνουν όλα στην ζωή! Ζούνε!

 

Advertisements

The World of Words.

Sometimes they ask me «Why do you like writing?».

I haven’t find yet the suitable words to describe it. I just like it. And I don’t only like it, I love it! Some people express their feelings by painting, or through their roles embody on the theater scene. Others express them by singing. I am one of those people who like singing and embody roles in the theater scene. But I can’t express fully my feelings in this way. Only words can do this! Words are to imprint my feelings, my thoughts, my fears and even my dreams. Συνεχίστε την ανάγνωση The World of Words.

Χάρισμα!

Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις. Να μπορείς να θαυμάσεις τα υπέροχα χρώματα που δημιουργεί το ηλιοβασίλεμα. Να μπορείς να δεις τα λαμπερά μάτια του συντρόφου σου. Το πρώτο χαμόγελο του παιδιού σου! Να μπορείς να δεις ακόμα και τα πιο μικρά πράγματα, όπως ένα μικρό έντομο που περπατάει στο κλαδί κάποιου δέντρου.

Είναι όμως χάρισμα, να μπορείς να δεις την ψυχή του ανθρώπου που μιλάς. Την ομορφιά πίσω από την μάσκα που δημιουργεί και παρουσιάζει στους γύρω του. Να μπορείς να δεις και να νιώσεις, με δεμένα μάτια!

Να μπορείς να ΔΕΙΣ πραγματικά! 

Το ηλιοβασίλεμα!

Ο ήλιος χαμηλώνει τα βλέφαρά του και παραδίνεται στις φλόγες του ουρανού. Τα χρώματα χορεύουν γύρω του. Τα τελευταία τραγούδια των πουλιών σχηματίζουν ένα είδος χωροδίας με την μελωδία από τα τζιτζίκια!

Το αεράκι που τρυπώνει από το τζάμι του αυτοκινήτου αναταράσει τα μαλλιά σου. Έχεις φτάσει στην κορυφή του βουνού. Όλα είναι τόσο ήσυχα εκεί πάνω! Ανοίγεις την πόρτα και βγαίνεις από το αυτοκίνητο. Νιώθεις να ξεχυλίζεις από οξυγόνο!

Ένα διάπλατο χαμόγελο μαρτυράει πόσο το απολαμβάνεις. Στέκεσαι μόλις δυο βήματα από το κενό. Νιώθεις απέραντη ελευθερία. Δεν υπάρχει φόβος μέσα σου.

Πεδιάδες φτάνουν ως το πιο μακρινό σημείο που φτάνει το βλέμμα σου. Καταπράσσινες, με μερικά δέντρα ανάμεσά τους. Καθώς ο ήλιος κρύβεται, ο ουρανός παίρνει ένα βαθύ κόκκινο χρώμα. Ξέρεις ότι πρέπει να γυρίσεις στο αυτοκίνητό σου. Μένεις για λίγο ακόμα όμως, να θαυμάσεις το υπέροχο θέαμα!

Το ηλιοβασίλεμα! 

Καθώς τα Μάτια Κλείνουν

Στεκόσουν μια ανάσα μακριά του. Το βλέμμα σου καρφωμένο επάνω του. Έμοιαζες ανήμπορη να αντιδράσεις. Να κάνεις κάτι. Να φωνάξεις. Και εκείνος εκεί, ακίνητος. Το βλέμμα του μαρτυρούσε πόσα ήθελε να πει. Και υπήρχαν άλλα τόσα που δεν πρόλαβε να κάνει.

Κόσμος αρχίζει να μαζεύεται… Συνεχίστε την ανάγνωση Καθώς τα Μάτια Κλείνουν