Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε.

Το «Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε» είναι μία από τις νουβέλες που έχω γράψει. Είναι ένα ελαφρύ θρίλερ, το οποίο διαδραματίζεται στο δάσος του Μοντεβέρντε, με πρωταγωνιστές μία παρέα 6 εφήβων. Είναι μία από τις αγαπημένες μου νουβέλες, αν και γνωρίζω πως έχω ακόμη πολλή δουλειά να κάνω στον τρόπο που γράφω. Ελπίζω να σας αρέσει!

Διανυκτέρευση στο Μοντεβέρντε!

Dorothy: Θα πάρουμε το πρωινό λεωφορείο των 6 και τέταρτο από την Εθνική τράπεζα! ..1 δολάριο. …Παιδιά!!

Επιτέλους ένα όνειρο γινόταν πραγματικότητα!! Το όνειρο μίας ολόκληρης παρέας που είχε φτάσει πια τα 18 χρόνια το κάθε μέλος της. Είχαν καταφέρει να πείσουν τους γονείς τους να κάνουν μία μικρή διανυκτέρευση στην ενηλικίωσή τους!! Μία διανυκτέρευση στην κεντρική Αμερική, στην επαρχία Πουνταρένας, στην Κόστα Ρίκα. Είχε έρθει αυτή η στιγμή. Τα σχέδια είχαν γίνει, το πρόγραμμα το είχαν σκεφτεί και η παρέα βρισκόταν ήδη στο λεωφορείο. Οι περισσότεροι κοιμόντουσαν γιατί ήταν πολύ νωρίς.. Η Kimberly μόνο ήταν ξύπνια και ο Kevin που κοίταζαν έξω από το παράθυρο την διαδρομή.

Ο Κέβιν έπιασε ένα από τα ενημερωτικά φυλλάδια για το «Monteverde Cloud Forest Reverse» και άρχισε να διαβάζει.

Κέβιν: Υπάρχουν πάνω από 100 ήδη θηλαστικών, 400 ήδη πτηνών, 1200 ήδη αμφίβιων και ερπετών που ζουν εντός των ορίων του Μοντεβέρντε…

Η ώρα πέρασε αρκετά γρήγορα και έφτασαν. Έκλεισαν τα εισιτήριά τους για την ξενάγηση και πήγαν να τακτοποιήσουν τα πράγματα που κρατούσαν για αυτές τις 2-3 μέρες που σχεδίαζαν να μείνουν.

Το ξενοδοχείο Heliconia είχε πολύ διαφορετική ομορφιά από αυτήν που μπορούσαν να δουν στα περισσότερα ξενοδοχεία.. Ήταν ξύλινο με μπαλκόνια και τριγωνικές σκεπές. Ανέβηκαν τις σκάλες και μπήκαν μέσα.

Christopher: Είναι φανταστικό!!

Μπαίνοντας στο δωμάτιο έμειναν άφωνοι!! Ο Brian έτρεξε και ξάπλωσε ανάσκελα στο κρεβάτι λέγοντας «Τι ευτυχία!!» ενώ οι υπόλοιποι χάζευαν όλα τα γραφικά σκηνικά του δωματίου, τις τζαμαρίες που έμοιαζαν σαν να μην υπήρχε τζάμι, τους ξύλινους τοίχους, τα κάδρα που ταίριαζαν απόλυτα με τον έξω χώρο, τα πάντα! Η Ruth ήταν η πρώτη που μπήκε στο μπάνιο. Μέσα σε μερικά κλάσματα δευτερολέπτου, έβγαλε έναν ήχο τρομερά διαπεραστικό λέγοντας..

Ρουθ: Δεν το πιστεύω!! Έχουμε τζακούζι!!

Η Ντόροθι έτρεξε μέσα να δει λέγοντας πως πάντα ήθελε δωμάτιο με τζακούζι! Μόλις το είδε κοιτάχτηκε με την φίλη της και άρχισαν να χοροπηδάνε μαζί ξεχειλισμένες από την τρέλα που τις χαρακτήριζε! Την ίδια στιγμή η Κιμ είχε βγει στο μπαλκόνι, είχε κάτσει σε μία από τις ξύλινες κουνιστές καρέκλες και κοίταζε την θέα του δάσους!! Ο Κρις στάθηκε στην πόρτα.

Κρις: Είναι πολύ ωραία!

Κιμ: Ναι!!

Του απάντησε λες και ξύπνησε από κάποιο όνειρο!!

Κέβιν: Πάμε να φάμε τίποτα ρε παιδιά;;

Μπράιν: Εννοείται!! Δεν το συζητάμε!

Κατέβηκαν στο ένα από τα δύο εστιατόρια του ξενοδοχείου και έκατσαν δίπλα στην τζαμαρία που έβλεπε προς την πισίνα. Όλα ήταν τόσο όμορφα!! Έξω από την τζαμαρία, βρισκόταν η πισίνα, περιτριγυρισμένη από ξαπλώστρες και ομπρέλες, αλλά και διάφορα όμορφα φυτά. Σε προκαλούσε να βουτήξεις!!

Μπράιαν: Και τι έχει το πρόγραμμα σήμερα;; Καμιά βουτιά στην πισίνα;;

Η Ντόροθι πήρε πειραχτικό ύφος και του απάντησε!

Ντόροθι: Μην γλείφεσαι.. Σήμερα έχουμε άλλα!

Πέρασε η ώρα και έφυγαν για την ξενάγηση. Η ατμόσφαιρα ήταν υγρή και υπήρχε σχεδόν όλη την διάρκεια της ημέρας ομίχλη. Έτσι φρόντιζαν να είναι κοντά ο ένας με τον άλλο, ενώ είχαν φροντίσει να εξοπλιστούν με μπουφάν σε περίπτωση που θα έβρεχε, αλλά και κάμερα για όσα μπορούσαν να κρατήσουν από αυτό το όνειρο!! Την κάμερα την είχε αναλάβει η Ντόροθι.

Η ξενάγηση είχε αρχίσει και ήδη ήταν όλοι έκπληκτοι από την απέραντη ομορφιά του δάσους!! Περπατούσαν επάνω σε στενά μονοπάτια ο ένας πίσω από τον άλλο, ή και καμιά φορά δύο άτομα δίπλα, δίπλα. Όπου και αν κοιτούσαν ήταν γεμάτο από φυτά, αλλά και πολύ ψηλά δέντρα, που έμοιαζαν σαν κάποιος να είχε βάλει μια πινελιά σε αυτά και είχαν πλατιά φύλλα! Ένα πυκνό πέπλο από σύννεφα σκέπαζε το δάσος, μέσα από το οποίο με δυσκολία περνούσαν οι ακτίνες του ήλιου, με αποτέλεσμα να υπάρχει αρκετή υγρασία στα φυτά του δάσους. Κάπου κάπου συναντούσαν και μερικά από τα πλάσματα που κατοικούσαν εκεί, όπως ένα πολύ όμορφο μπλε πτηνό με κόκκινη κοιλιά, που έτυχε να τους ακολουθάει!

Σε κάποια σημεία υπήρχαν αρκετές πέτρινες σκάλες και καμιά φορά καθυστερούσαν οι τελευταίοι επισκέπτες, με αποτέλεσμα να κάνουν όλοι ένα μικρό διάλειμμα, ίσα για να πάρουν μία ανάσα. Σε κάποιες διασταυρώσεις υπήρχαν βοηθητικές ταμπέλες, για αυτούς που έμεναν τα βράδια στις καλύβες.

Κρις: Ρε δες!! Δεντρόσπιτο!! Γαμ**ο;;

Μπροστά τους βρισκόταν ένα καλοφτιαγμένο ξύλινο σπιτάκι επάνω σε ένα από τα πιο γέρικα δέντρα του δάσους, από αυτά που είχαν τρομερά χοντρό κορμό. Μία σκάλα βρισκόταν στο εσωτερικό του κορμού του, που ήταν κούφιο και έμοιαζε αρκετά δελεαστικό να ανέβεις! Η ξενάγηση γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα! Περνούσαν από γέφυρες πάνω από ένα ποτάμι, άλλες φορές σιδερένιες και άλλες φορές ξύλινες. Οι ξύλινες έμοιαζαν πως ήθελαν μόνο να τους κόψεις την μία άκρη από τα δύο σκοινιά που κρατιόντουσαν οι επισκέπτες και θα έπεφταν!!  Άλλες στιγμές, περνούσαν από ξύλινα ή πέτρινα μονοπάτια που από πάνω τους υπήρχαν φυτά και κλαριά που σχημάτιζαν ένα είδος τέντας. Και παρόλα τα είδη ζώων που υπήρχαν στο δάσος, ήταν τόσο ήρεμο, τόσο γαλήνιο και ασφαλές!

Το τέλος της ξενάγησης έφτασε, όταν βρέθηκαν στον σταθμό των Sky-tram και μπήκαν ανά έξι άτομα σε κάθε βαγόνι.

Τα παιδιά είχαν κουραστεί από το περπάτημα και έτσι πήγανε κατευθείαν στο δωμάτιο και παρήγγειλαν φαγητό εκεί. Τα αγόρια κάτσανε στο ένα κρεβάτι και τα κορίτσια στο άλλο, όπως τα είχαν χωρίσει. Δεν πρόλαβε να περάσει μία ώρα και όλοι είχανε κοιμηθεί. Μόνο η Ρουθ δεν κοιμήθηκε, γιατί ήθελε να κάνει ένα μπάνιο. Είχε μπει στο τζακούζι και απολάμβανε το μπάνιο της, σχεδόν έτοιμη να κοιμηθεί εκεί μέσα, ακούγοντας χαμηλά μουσική από το τηλέφωνό της.

Εν τω μεταξύ, ο Μπράιαν ξύπνησε και σηκώθηκε για να πάει στην τουαλέτα. Η τουαλέτα είχε μία πόρτα που χωριζόταν από το τζακούζι. Μέσα από τον ύπνο του κουτούλησε στην πόρτα, αλλά αμέσως συνήλθε. Άκουσε την μουσική από μέσα και θυμήθηκε πως η Ρουθ δεν ήταν στο κρεβάτι. Ήταν ακριβώς πίσω από αυτήν την πόρτα, μόλις δυο βήματα από εκείνον!! Πάντα του άρεσε, όμως ποτέ δεν είχε βρει την ευκαιρία να της εκφράσει τα συναισθήματά του, αφού πάντα κάποιος η κάτι τον διέκοπτε, εκείνη ακριβώς την στιγμή που ήθελε να της το πει! Τώρα βρισκόταν ένα βήμα από το να της μιλήσει και όμως στεκόταν και κοιτούσε την πόρτα. Δεν υπήρχε περίπτωση να μπει έτσι μέσα βέβαια.. Το πήρε απόφαση και χτύπησε την πόρτα, λέγοντας..

Μπράιαν: Ρουθ, είσαι μέσα;

Δεν πήρε όμως καμία απάντηση. Ξανά χτύπησε την πόρτα, αλλά πάλι τίποτα. Έτσι άνοιξε και μπήκε μέσα. Η Ρουθ εκείνη την ώρα άνοιγε τα μάτια της και τον είδε απότομα μπροστά της. Πετάχτηκε, χωρίς όμως να βγάλει λέξη..

Μπράιαν: Συγνώμη δεν.. Βασικά, χτύπησα και δεν απάντησες.. νόμιζα ότι..

Ρουθ: Εμ.. ναι.. έχω την μουσική δίπλα στο αυτί μου και..

Ο Μπράιαν την κοιτούσε προσπαθώντας να κρύψει ότι την ήθελε, όμως δεν μπορούσε να κρυφτεί αρκετά, ενώ ήξερε πως ήταν γυμνή, μπροστά του.. Είχε κολλήσει το μυαλό του, δεν ήξερε τι να πει και τι να κάνει.. Να βγει;; Ή να πάει και να την φιλήσει;; Η Ρουθ κατάλαβε ότι δεν την άκουγε καν και του πέταξε νερό… συνεφέρνοντάς τον!

Μπράιαν: Τι κάνεις;;

Ρουθ: Τι, τι κάνω ρε;; Σου μιλάω δεν με ακούς;; Τέλος πάντων.. Θα βγεις;;

Μπράιαν: Εε.. ναι! Συγνώμη.. πάω.

Βγήκε σχεδόν τρέχοντας έξω, τρέμοντας ολόκληρος!! Στάθηκε για λίγο μπροστά στον καθρέφτη, μούντζωσε τον εαυτό του και ξανά ξάπλωσε!

Το απόγευμα τους βρήκε στην καφετέρια του ξενοδοχείου, αφού η πισίνα δεν πλησιαζόταν με την θύελλα που είχε βάλει! Ήθελαν τόσο να βουτήξουν, όμως όσο και αν δεν τους πείραζε η θερμοκρασία, η θύελλα δεν βοηθούσε καθόλου!

Βραδιάζοντας, κάτσανε στο μπαρ, όπου είχε μαζευτεί όλο το ξενοδοχείο. Άρχισαν να πίνουν και να χορεύουν. Τα αγόρια πείραζαν τα κορίτσια, τα φώτα είχαν χαμηλώσει και γενικά επικρατούσε μία αναστάτωση που σιγά, σιγά προκαλούσε ζαλάδα!

Αρκετά αργά την νύχτα, γύρισαν στο δωμάτιό τους και έβαλαν τις πιτζάμες τους. Πριν καλά, καλά ξαπλώσουν, ο Κέβιν πρότεινε μία ιδέα. Να παίξουν μπουκάλα!

Οι κανόνες όταν έπαιζαν μπουκάλα μεταξύ τους, ήταν κάπως διαφορετικοί από ότι συνηθιζόταν γενικά! Όποιος τύχαινε το καπάκι, έπρεπε να φιλήσει τον απέναντί του στο στόμα, εκτός αν ήταν του ίδιου φίλου, που έπρεπε να τον χαστουκίσει. Αν δεν το έκανε όμως..

Ο πρώτος γύρος ήταν ανάμεσα στον Κρις και στον Μπράιαν. Ο Μπράιαν γέλασε και σηκώθηκε αμέσως και έριξε ένα χαστούκι στον Κρις..

Κρις: Πώπω! Πρέπει να το ευχαριστήθηκες!! Ήταν γερό!

Με την σειρά του ο κάθε ένας έριχνε και από κάποιο χαστούκι. Ώσπου ήρθε η σειρά του Κέβιν και της Ντόροθι, με εκείνη να πρέπει να τον φιλήσει. Εκείνη όμως ντράπηκε και είπε όχι.

Κρις: Για να δούμε τι θα βγάλεις όμορφη;;

Η Ντόροθι έβγαλε το πάνω μέρος της πιτζάμας της, κοιτάζοντας με νόημα την Κιμ που ήξερε πως ντρεπόταν! Μετά ήταν η σειρά της Κιμ και του Κρις.

Κιμ: Τώρα πρέπει να σε φιλήσω;;

Κρις: Κοίτα.. μπορείς να βγάλεις το νυχτικό σου αν θέλεις..

Κιμ: Όχι.. δεν θα το βγάλω!

Είπε αποφασιστικά και σηκώθηκε και τον φίλησε. Ο Μπράιαν άρχισε το πείραγμα λέγοντας πως η «μικρή» δεν κωλώνει! Πάντα την φωνάζανε έτσι και ας ήταν συνομήλικοι! Εκείνη τη στιγμή ήρθε η σειρά του, με απέναντί του την Ρουθ!!

Κιμ: Έλα Μπράιαν!! Μην κωλώνεις!!

Ο Μπράιαν είχε μείνει και την κοιτούσε, μα δεν την πλησίαζε.

Κρις: Τι θα γίνει ρε, θα την φιλήσεις σήμερα;;

Ο Μπράιαν γεμάτος άγχος να μην μαρτυρηθεί πλησίασε την Ρουθ και την φίλησε! Αυτό το φιλί όμως κράτησε αρκετή ώρα!!

Η Ντόροθι ρώτησε χαμηλόφωνα την Κιμ..

Ντόροθι: Έχουμε χάσει κάτι;;

Κέβιν: Φτάνει, φτάνει!! Δέκα ώρες..

Ο Μπράιαν απομάκρυνε το πρόσωπό του από την Ρουθ, η οποία τον κοιτούσε με τόσο έντονο φλογερό βλέμμα, σαν να μην ήθελε να σταματήσει! Ο Μπράιαν επέστρεψε στην θέση του και το παιχνίδι συνεχίστηκε για καμιά ώρα ακόμη, ώσπου τελικά κανένας δεν έφτασε να βγάλει πάνω από δύο ρούχα και το σταμάτησαν, γιατί νύσταξαν.

Το επόμενο πρωί, είχαν κανονίσει να κάνουν μερικές από τις δραστηριότητες που γινόντουσαν στο δάσος. Άργησαν όμως να ξυπνήσουν και έτσι πήγαν μόνο σε δύο. Στην πρώτη βρέθηκαν να σκαρφαλώνουν σε φυσικά σκοινιά του δάσους, ελεγμένα φυσικά, και να περνάνε πάνω από μικρά ρυάκια και στην δεύτερη, είχαν πάει όλοι σε μία γέφυρα και έκαναν ελεύθερη πτώση, ως πολύ λίγο πιο πάνω από την επιφάνεια του ποταμού. Τα αγόρια δεν είχαν κανένα πρόβλημα, τα κορίτσια όμως είχαν ένα μικρό φόβο με το ύψος και στην πτώση τσίριζαν ώσπου το συνήθιζαν.

Το μεσημέρι τους βρήκε όλους να κοιμούνται. Η Ρουθ μόνο δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Σκεφτόταν το φιλί με τον Μπράιαν το προηγούμενο βράδυ και την βασάνιζε! Της άρεσε τόσο πολύ!! Σαν να συνειδητοποίησε πως τον ήθελε!

Ο Μπράιαν άνοιξε τα μάτια του και είδε πως ήταν ξύπνια.. «Να της μιλήσω;; Όχι..» Σκέφτηκε.. όμως..

Μπράιαν: Ξύπνια είσαι;

Ρουθ: Ναι.. δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Μπράιαν: Και εγώ δεν κατάφερα να κοιμηθώ πολύ..

Ρουθ: Λέω να κάτσω λίγο έξω..

Μπράιαν: Να έρθω; Να σου κάνω παρέα..

Σηκώθηκαν και κάτσανε στο μπαλκόνι στις δύο καρέκλες που ήταν δίπλα, δίπλα! Στην αρχή δεν μιλούσε κανένας τους. Μετά από λίγο όμως, ο Μπράιαν είπε.. «Ξέρεις, ήθελα να σου πω για εχθές ότι..» Δεν πρόλαβε να τελειώσει την φράση του και η Ρουθ τον έπιασε από την μπλούζα και τον φίλησε γεμάτη πάθος!! Μπήκαν μέσα και κλειδώθηκαν στο τζακούζι, που κανένας δεν θα πήγαινε ακόμη και αν ξυπνούσε!! Την κόλλησε στην πόρτα και συνέχισαν να φιλιούνται!! Έμοιαζαν να το περίμεναν χρόνια αυτό!

Οι ώρες περνούσαν και τα παιδιά, είχαν πάρει σε τσάντες πλάτης, γαλότσες, τρόφιμα και ότι θεωρούσαν απαραίτητο και ετοιμαζόντουσαν για μία βόλτα στο δάσος, πριν πάνε για το βράδυ σε μία από τις καλύβες του δάσους! Ο Μπράιαν και η Ρουθ προσπαθούσαν να μην δείξουν ότι κάτι είχε γίνει μεταξύ τους, ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούσαν να κρατήσουν τα βλέμματά τους μακριά ο ένας από τον άλλο! Ο Κέβιν τους κατάλαβε και άρχισε τα υπονοούμενα..

Κέβιν: Κρίμα όμως ρε Μπράιαν.. να μην λες να κάνεις τίποτα με καμιά κοπέλα.

Μπράιαν: Δεν θέλω..

Κέβιν: Με καμία;;

Κιμ: Έγινε κάτι ρε παιδιά;

Ρουθ: Οι γνωστές βλακείες του Κέβιν!

Κέβιν: Όντως βλακείες Ρουθ μου;

Μπράιαν: Κέβιν κόφτο!

Κρις: Όπα!!

Ντόροθι: Ρουθ να σου πω λίγο;;

Κέβιν: Γιατί δεν το λες μπροστά μας;;

Ντόροθι: Πειράζει κύριε ξερόλα;;

Κέβιν: Όχι, απλά όλοι ξέρουμε τι θες να πεις..

Με τα πολλά, φύγανε για την βόλτα τους. Περπατούσαν σε ένα μονοπάτι ανάμεσα σε πολύ ψηλά, πυκνά δέντρα, που ίσα που μπορούσες να διακρίνεις το μονοπάτι!

Κιμ: Είναι πανέμορφα!!

Ντόροθι: Ναι, αλλά, το βράδυ εδώ πως.. Θέλω να πω.. δεν χάνεσαι εύκολα;;

Κρις: Κάποια φοβάται νομίζω..

Ντόροθι: Δεν φοβάμαι!

Κέβιν: Απλά λέει ότι, επειδή τώρα στο φως βλέπουμε με το ζόρι το μονοπάτι..

Κιμ: Παιδιά δείτε!! Μία λίμνη.. και έχει και ένα μικρό καταρράκτη!!

Ρουθ: Εγώ βουτάω!!

Κέβιν: Με τέτοιο κρύο;;

Μπράιαν: Εννοείται!! Χειμερινοί κολυμβητές φίλε μου!!

Κέβιν: Μόνο εγώ δεν το έχω κάνει αυτό… Και ούτε πρόκειται!

Πριν προλάβει να ολοκληρώσει την φράση – σκέψη του ο Κέβιν, όλη η παρέα είχε βουτήξει στην λίμνη, αφήνοντας τα ρούχα επάνω στις τσάντες τους! Όλοι πήγαν στον καταρράκτη πρώτα. Ο Μπράιαν έπιασε μέσα στο νερό το χέρι της Ρουθ και την κράτησε κοντά του.. Άρχισαν να φιλιούνται, κάνοντας τους υπόλοιπους να ασχοληθούν και λίγο μαζί τους!

Κάτσανε αρκετή ώρα στην λίμνη, αλλά αναγκαστήκανε να φύγουνε, γιατί νύχτωνε και έπρεπε να βρουν την καλύβα!

Στάθηκαν για λίγο σε ένα ξύλινο παγκάκι, ώστε να προσανατολιστούν και συνέχισαν το περπάτημα. Τελικά βρήκαν την καλύβα που είχαν κλείσει! Ήταν μέσα σε ένα από τα πυκνότερα σημεία του δάσους!! Η καλύβα ήταν ξύλινη, με ένα παράθυρο δίπλα στην πόρτα και άλλο ένα στην σοφίτα!

Μπήκαν μέσα και βρέθηκαν σε ένα σαλόνι, όπου υπήρχε μόνο ένα τζάκι, καναπές, ένα μικρό ενυδρείο και η σκάλα για την σοφίτα. Τουαλέτα υπήρχε ακριβώς δίπλα στην κορυφή της σκάλας και στην συνέχεια το υπνοδωμάτιο, με το πάτωμα να είναι στρώμα και να έχει πολλά μαξιλάρια επάνω! Ο φωτισμός ήταν από κεριά μέσα σε γυάλινα προστατευτικά δοχεία στους τοίχους. Άφησαν τα πράγματά τους δίπλα στην πόρτα, έβγαλαν τα παπούτσια τους να μην λερώσουν και τα αγόρια άναψαν το τζάκι και έκατσαν στον καναπέ. Τα κορίτσια ανέβηκαν στην σοφίτα και ξάπλωσαν παρέα, μετά από τόσες πολλές ώρες που ήταν συνέχεια με τα αγόρια.

Ντόροθι: Επιτέλους λίγο μόνες!!

Κιμ: Καλά, έχουμε πολύ μικρή απόσταση από τα αγόρια.. Για πείτε τώρα κυρίες μου..

Πήρε πονηρό βλέμμα!

Κιμ: Πως περνάτε;;

Τα δύο κορίτσια πήραν και αυτές πονηρό ύφος και απάντησαν με μια φωνή «τέλεια!» ενώ η Ρουθ έμοιαζε να είναι ταυτόχρονα κάπως επιφυλακτική!

Ντόροθι: Τι έχεις εσύ καλέ;

Ρουθ: Δεν είμαι σίγουρη αν κάποια πράγματα θα συνεχίσουν να είναι τόσο τέλεια όταν θα γυρίσουμε..

Κιμ: Αν εννοείς τον Μπράιαν δεν χρειάζεται να ανησυχείς..

Ντόροθι: Έχει δίκιο!

Ρουθ: Τι θέλετε να πείτε;

Κιμ: Ρε παιδί μου.. Λοιπόν δεν ξέρεις τίποτα!! Ακούσαμε που μιλούσε με τα παιδιά και έλεγε ότι πάντα σε ήθελε και..

Ρουθ: Αχ αλήθεια;; Και εγώ..

Κιμ και Ντόροθι: Τον ήθελες από όταν τον είδες πρώτη φορά..

Ρουθ: Ναι.. Ναι!!

Ο Κέβιν ανέβηκε στην σοφίτα λέγοντας «άντε ρε κορίτσια τι κάνετε τόση ώρα;;» και η Κιμ πετάχτηκε κλείνοντας το μάτι στα κορίτσια..

Κιμ: Εδώ.. αγκαλίτσες κάνουμε.. γούτσου, γούτσου και φιλάκια!!

Κέβιν: Χωρίς τον άρχοντα ρε κορίτσια;;

Ντόροθι: Τι ψωνάρα!!

Κατέβηκαν μαζί του στο σαλονάκι και έκατσαν στις μαξιλάρες που είχαν αφήσει τα αγόρια στο ξύλινο πάτωμα.

Ντόροθι: Κάνει λίγο κρύο εδώ ε;;

Κρις: Γενικά κάνει κρύο στο δάσος.. Αλλά για αυτό είναι το τζάκι!

Μπράιαν: Παιδιά, είστε για κάτι διαφορετικό απόψε;; Για θάρρος ή αλήθεια στο δάσος;;

Ντόροθι: Εγώ δεν βγαίνω έξω!!

Κέβιν: Όχι, όχι έξω ρε. Είναι επικίνδυνα το βράδυ!

Ρουθ: Τρομακτικές ιστορίες!!

Κιμ: Ή θάρρος ή αλήθεια μέσα στην καλύβα!

Η Κιμ είχε πάρει τρομερά προκλητική έκφραση, ενώ έβγαζε την ζακέτα της.

Τελικά, αποφάσισαν να πουν μερικές τρομακτικές ιστορίες. Τον λόγο είχε πάρει ο Μπράιαν.

Μπράιαν: Βρισκόμαστε μέσα σε μια καλύβα, μεσάνυχτα. Ερημιά τριγύρω. Φως από το φεγγάρι και τα αστέρια, με μουσική υπόκρουση το αεράκι που χαϊδεύει τα φύλλα των δέντρων του δάσους! Καθόμαστε όλοι σε έναν κύκλο, όπως τώρα και προσπαθούμε να καλέσουμε κάποιο πνεύμα με την βοήθεια……

Οι ιστορίες των παιδιών έκαναν την ώρα να περάσει τόσο γρήγορα, που ούτε το κατάλαβαν..

Εν τω μεταξύ, όσο περνούσε η ώρα, ο καιρός χάλαγε όλο και περισσότερο! Έβρεχε καταρρακτωδώς και οι αστραπές φώτιζαν όλο το δάσος! Κόντευε ξημέρωμα και τα παιδιά είχαν κοιμηθεί. Ο αέρας είχε αρχίσει και αυξανότανε με αποτέλεσμα τα κλαδιά των δέντρων να χτυπάνε στην καλύβα! Η Ρουθ ξύπνησε από τον θόρυβο και ανασηκώθηκε κουκουλωμένη με το πάπλωμα.

Κοίταξε γύρω της και τα κορίτσια κοιμόντουσαν. Κατέβηκε στο σαλονάκι και είδε και τα αγόρια που κοιμόντουσαν. Πήρε από το σακίδιό της και ήπιε λίγο νερό. Γυρνώντας προς την άλλη πλευρά είδε μπροστά της τον Μπράιαν. Τρόμαξε και παραλίγο να φωνάξει, αλλά πρόλαβε και της έκλεισε το στόμα.

Μπράιαν: Ηρέμησε! Εγώ είμαι!

Ρουθ: Τρόμαξα.. είδα που κοιμόσασταν όλοι και..

Την έπιασε και την φίλησε, διακόπτοντάς την. Πήγανε στην σκάλα, που επειδή ήταν γυριστή δεν φαινόντουσαν ούτε στην σοφίτα ούτε στο σαλονάκι. Η Ρουθ ξάπλωσε στα σκαλιά και ο Μπράιαν επάνω της.

Ο Κέβιν ξύπνησε και αυτός από τον θόρυβο. Δεν σηκώθηκε, αλλά κοιτούσε το παράθυρο παραξενεμένος. Σκούντηξε τον Κρις και του έκλεισε το στόμα κάνοντάς του νόημα να κάνει ησυχία.

Κρις: Τι έγινε ρε;

Κέβιν: Νομίζω ότι κάποιος είναι από έξω!

Κρις: Τι λες ρε;

Κέβιν: Σοβαρά! Κάποιον είδα από το παράθυρο ρε!

Κρις: Ιδέα σου ήταν, ξεκόλλα! Πέσε κοιμήσου!

Εκείνη τη στιγμή φάνηκε η φιγούρα ενός ανθρώπου να περνάει από το παράθυρο και ο Κρις πετάχτηκε απάνω!

Κρις: Τι στο..!;!;

Κέβιν: Σσσ.. που είναι ο Μπράιαν; Τα κορίτσια καλά είναι;;

Κρις: Θα τις τρομάξεις, μην τις ξυπνήσεις!

Κέβιν: Και αν πάθουν τίποτα;; Πάμε.. πάμε να δούμε αν είναι καλά και βλέπουμε.

Σηκώθηκαν όσο πιο αθόρυβα μπορούσαν και πήγαν προς την σκάλα. Ο Μπράιαν άκουσε τις πατημασιές και έκανε νόημα στην Ρουθ να μην μιλήσει. Σηκώθηκε από επάνω της, ενώ εκείνη έβαλε και πάλι την μπλούζα της. Στάθηκε στην σκάλα περιμένοντας, ώσπου εμφανίστηκε ο Κέβιν μπροστά του. Για κλάσματα δευτερολέπτου απέφυγαν να χτυπήσουν ο ένας τον άλλο.

Κέβιν: Τι κάνεις εδώ ρε τέτοια ώρα;;

Κρις: Ρουθ;

Μπράιαν: Τι πάθατε και σηκωθήκατε εσείς;

Κέβιν: Έλα να σου πω..

Ρουθ: Τι συμβαίνει;;

Κρις: Ρουθ.. κάτσε κάτω. Θα σου πούμε.. Θα σας πούμε!

Μετά από λίγο γύρισαν κοντά στην Ρουθ και τον Κρις τα δύο αγόρια. Ο Μπράιαν είχε πάρει μία πολύ περίεργη, ανησυχητική έκφραση!

Η Ρουθ πήγε κοντά του.

Ρουθ: Τι έγινε;

Μπράιαν: Δεν θέλω να τρομάξεις.. Μάλλον κάποιος κάνει βόλτες από έξω!

Ρουθ: Βόλτες! Από έξω.. τέτοια ώρα! Τι λέτε πάτε καλά ρε;

Κρις: Ησυχία!!

Κέβιν: Εδώ και αρκετή ώρα είναι από έξω..

Ρουθ: Ποιος;

Κέβιν: Δεν ξέρουμε, είδαμε την σκιά του να περνάει από το παράθυρο.

Κιμ: Ποιος μας παρακολουθεί;;

Μπράιαν: Κανείς, απλά κάποιος.. μάλλον δηλαδή..

Ντόροθι: Τέτοια ώρα βρήκατε να πιάσετε την κουβέντα;; Πάω έξω.. θέλω τουαλέτα!

Όλοι μαζί: Όχι!!

Ντόροθι: Γιατί;

Όλοι είχαν κάτσει στις σκάλες ώστε να μην φαίνονται από έξω. Ο Μπράιαν ήταν ο πιο ατρόμητος σε τέτοια πράγματα. Προς το παρόν τουλάχιστον!

Η Κιμ σηκώθηκε αποφασιστικά και πήγε προς την έξοδο.

Κιμ: Εγώ δεν ήρθα εδώ για να φοβάμαι σκιές! Πάω να δω ποιος είναι.. αν είναι κανείς!

Κρις: Όχι Κιμ!

Η Κιμ βγήκε πρώτη και από πίσω της ο Κρις και ο Μπράιαν. Οι υπόλοιποι είχαν κοκαλώσει και δεν αντέδρασαν!

Άρχισε να προχωράει γύρω από την καλύβα κοιτάζοντας κάθε πιθανή κρυψώνα. Έκανε απόλυτη ησυχία βέβαια, ώσπου σιγουρεύτηκε πως δεν ήταν κανείς εκεί. Σταμάτησε απότομα και κοίταξε προς τα δύο αγόρια λέγοντάς τους..

Κιμ: Βλέπετε; Κανείς!

Δεν πρόλαβαν όμως να απαντήσουν και η Κιμ εξαφανίστηκε! Ακούστηκε μόνο λίγο η τσιρίδα της και εξαφανίστηκε!! Δεν είδαν κανέναν να την πήρε, όμως ήταν βέβαιο πως κάτι ή κάποιος την άρπαξε! Με μια φωνή φώναξαν το όνομά της, μη πιστεύοντας στα μάτια τους!! Κοιτάχτηκαν τρομαγμένοι και γύρισαν τρέχοντας στην καλύβα! Όλοι σηκώθηκαν απορημένοι και τους ρωτούσαν τι συνέβη και ταράχτηκαν τόσο.

Ρουθ: Που είναι η Κιμ;; Γιατί δεν μιλάτε;;

Ντόροθι: Έπαθε τίποτα η Κιμ;; Μιλήστε γαμ**ο μου!

Μπράιαν: Κοιτούσε γύρω να δει αν είναι κανείς και.. γύρισε και μας είπε ότι δεν είναι κανείς έξω και τότε..

Ο Κρις πετάχτηκε κλαίγοντας..

Κρις: Κάτι την άρπαξε!! Φώναξε αλλά μετά τίποτα.. Τίποτα!

Κέβιν: Είδατε αν ήταν άνθρωπος ή κάποιο ζώο;;

Ρουθ: Ζώο;;; Όχι, όχι μην μου το κάνεις αυτό.. Ζώο;;

Ένα χτύπημα ακούστηκε στο παράθυρο της καλύβας, στο σαλονάκι και όλοι ξέσπασαν σε φωνές. Σχεδόν αμέσως όμως έκοψαν κάθε ήχο.. Η Ντόροθι είχε βάλει τα κλάματα από τον φόβο της..

Ντόροθι: Τι ήταν  αυτό;;

Κέβιν: Ηρέμησε!! Σε παρακαλώ ηρέμησε! Πρέπει να είμαστε ενωμένοι τώρα, με καθαρό μυαλό..

Κρις: Να κάνουμε τι;; Ότι και αν είναι από έξω, θα περιμένει νομίζεις να σκεφτούμε;; Δεν νομίζω!

Μπράιαν: Σταματήστε λίγο.. Ακούστε!

Ένας θόρυβος ερχόταν από το παράθυρο της σοφίτας.

Ρουθ: Κάποιος είναι επάνω.. κάποιος είναι..

Ο Μπράιαν της έκλεισε το στόμα και τους έκανε νόημα να βγουν μαζί του από την καλύβα. Η Ντόροθι τον κοιτούσε εντελώς αρνητική, όμως ο Κέβιν την τράβηξε χωρίς να της αφήσει επιλογή! Βγήκαν από την καλύβα και κατευθύνθηκαν προς το μονοπάτι όσο πιο προσεκτικά μπορούσαν. Ο Μπράιαν ήταν μπροστά και ο Κρις πίσω. Τα δυο κορίτσια κρατούσαν η μία την άλλη. Ο Κρις φώναξε λες και κάτι τον τρόμαξε και όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν φωνάζοντας!!

Κρις: Συγνώμη δεν το είδα!

Προχωρώντας έμπλεξε σε μερικά μαλακά κλαδιά δέντρου που έμοιαζαν με σκοινιά, επειδή κοιτούσε πίσω του μην έρχεται κανείς!

Μπράιαν: Προσπαθήστε να κάνετε ησυχία, είναι επικίνδυνα εδώ έξω το βράδυ και πόσο μάλλον όταν κάποιος παραμονεύει..

Κέβιν: Σστ! Κάτι άκουσα!!

Σχημάτισαν ένα κύκλο και κοιτούσαν σε κάθε κατεύθυνση, κρατώντας κλαδιά από δέντρα που βρισκόντουσαν τριγύρω πεσμένα από την ανεμοθύελλα που υπήρξε νωρίτερα!

Η Ρουθ ψιθύρισε..

Ρουθ: Βλέπετε τίποτα;;

Κρις: Όχι..

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα εμφανίστηκε στο βάθος του μονοπατιού η φιγούρα ενός ανθρώπου που κρατούσε ένα τσεκούρι και πλησίαζε! Όλοι μαζί έβαλαν τις φωνές, με αποτέλεσμα να τους δει και να αρχίσει να κινείται ακόμη γρηγορότερα! Άρχισαν να τρέχουν προς τα πίσω, αλλά τελικά χωρίστηκαν, μπαίνοντας μερικοί μέσα στο δάσος, ενώ οι υπόλοιποι ακολούθησαν μονοπάτια!

Η Ντόροθι έτρεχε τόσο γρήγορα που έφτασε σε ένα γκρεμό και ίσα που δεν έπεσε κάτω! «Shit!» είπε και κοίταξε πίσω της πανικοβλημένη! Δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω!! Τι να έκανε όμως; Αν πηδούσε;; Υπήρχε νερό κάτω; Μέσα στο σκοτάδι δεν φαινόταν! Το πήρε απόφαση όμως!

Η φωνή του Κέβιν ακούστηκε στο βάθος να φωνάζει το όνομά της, ενώ εκείνη ήδη πηδούσε στο κενό!! Την ίδια στιγμή έφτανε στον γκρεμό ένας άντρας που κρατούσε ένα τσεκούρι!

Ο Κέβιν, από πιο κάτω είχε πέσει στα γόνατα σοκαρισμένος!! Ο άντρας με το τσεκούρι έμοιαζε αποφασισμένος! Γύρισε το βλέμμα του προς τον Κέβιν!

Κέβιν: Fuck!

Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει φτάνοντας σε μια μεγάλη, στενή γέφυρα που περνούσε επάνω από τον γκρεμό. Ένιωσε πως η γέφυρα κουνούσε και πάντα είχε υψοφοβία!! Όμως έπρεπε να περάσει από εκεί!! Κοίταξε πίσω του και..

Η Κιμ βρισκόταν σε ένα ξύλινο δωμάτιο. Κοιτάζοντας γύρω της είδε έναν νεαρό και μία κοπέλα να κάθονται μπροστά στην πόρτα.

Κιμ: Που είμαι;;

Μπιλ: Ξύπνησες!!

Τζένη: Επιτέλους!

Κιμ: Ποιοι είστε εσείς;;

Μπιλ: Είμαι ο Μπιλ και από εδώ η μικρή μου αδερφή, η Τζένη. Συγνώμη για πριν.. δεν ήθελα να σε τρομάξω, αλλά δεν είχα επιλογή!

Κιμ: Τι εννοείς;

Τζένη: Μπήκε κάποιος στην καλύβα μας και φύγαμε πριν μας δει, όμως όπως φεύγαμε μας άκουσε και προσπάθησε να μας ακολουθήσει, ώσπου βρέθηκες εσύ έξω.. Φώναξες πως δεν ήταν κανείς και σε άκουσε, ήταν έτοιμος να σε φτάσει και έτσι ο Μπιλ σου έκλεισε το στόμα για να μην ακουστείς περισσότερο και σε έφερε μαζί μας!

Μπιλ: Κρατούσε τσεκούρι.. Θα σε σκότωνε!! Δεν είχα επιλογή! Τρόμαξες τόσο πολύ όμως που τινάχτηκες και έπεσες και χτύπησες το κεφάλι σου στο έδαφος!

Κιμ: Και που είμαστε τώρα;; Οι φίλοι μου; Είναι καλά; Ποιος ήταν αυτός;

Τζένη: Δεν ξέρουμε αν είναι καλά.. Αυτός ήταν ένας από τους ξεναγούς! Σήμερα μας ξεναγούσε, το πρωί…

Κιμ: Ξεναγός;; Και.. πως;; Θεέ μου!! Και που είμαστε;

Μπιλ: Στο δεντρόσπιτο, που πρέπει να είχες δει στην ξενάγηση! Είναι ασφαλές προς το παρόν.. Μέχρι να μας βρει δηλαδή…

Κιμ: Και θα κάτσουμε εδώ;; Οι φίλοι μου κινδυνεύουν, δεν μπορώ να μείνω εδώ με σταυρωμένα χέρια!

Τζένη: Δεν μπορείς να βγεις έξω! Είναι επικίνδυνα!

Ο Κέβιν δεν είχε χρόνο να σκεφτεί και έτσι πέρναγε από την ξύλινη γέφυρα, που είχε μόλις ένα σκοινί σε κάθε μεριά για να κρατηθεί.. Αισθάνθηκε το βάρος του ξεναγού που πάτησε στην γέφυρα και πανικοβλήθηκε περισσότερο! «Δεν μπορώ!!» μονολόγησε και κοίταξε πίσω του!! Ο ξεναγός πλησίασε υπερβολικά γρήγορα και εκείνος ήταν ακόμη στην μέση της γέφυρας! Από κάτω υπήρχε κενό! Έβλεπε μόνο τα σκοινιά με φύλλα που κρέμονταν να πέφτουν και να χάνονται στο βάθος! Κανένα ίχνος ζωής εκεί κάτω!! Αν έπεφτε, όλα τελείωναν! Άρχισε να τρέχει, με αποτέλεσμα να κουνιέται πιο πολύ η γέφυρα, αλλά τα κατάφερε και πέρασε!

Ο Μπράιαν περπατούσε ανάμεσα στα δέντρα και τα πυκνά πλατιά φύλλα του δάσους, έχοντας χάσει κάθε μονοπάτι! Προσπερνούσε από ακίνδυνα ζώα, μέχρι και φίδια προσπαθώντας να βρει κάποιο δρόμο! Πατημασιές σε φύλλα άκουσε και έστρεψε το κλαδί που κρατούσε με αμυντικό τρόπο!

Την ίδια στιγμή η Ντόροθι βρισκόταν κρεμασμένη σε σκοινιά από κλαδιά, στο κενό και προσπαθούσε να κατέβει αργά, αργά ώστε να μην πέσει! Τα χέρια της είχαν ήδη ματώσει ενώ προσπαθούσε να μην ακουστεί που έκλαιγε!

Ο Κέβιν ακόμη έτρεχε, αλλά τώρα καταλάβαινε πλέον ότι δεν τον ακολουθούσε ο ξεναγός! Σταμάτησε να τρέχει και στάθηκε για δυο λεπτά ακίνητος, προσπαθώντας να καταλάβει αν τυχόν ήταν κάπου εκεί γύρω ο ξεναγός ή κάποιος από τους φίλους του!

Στο δεντρόσπιτο επικρατούσε σύγχυση, αφού η Κιμ ήθελε να βρει τους υπόλοιπους!

Κιμ: Δεν καταλαβαίνετε! Είμαστε από μικρά παιδιά φίλοι!! Αδέρφια! Δεν μπορώ να τους χάσω!!

Μπιλ: Σε καταλαβαίνουμε!! Ούτε εγώ θα άντεχα να χάσω την αδερφή μου! Όμως πρέπει να καταλάβεις πόσο επικίνδυνο είναι! Πρέπει να μείνεις ασφαλείς τουλάχιστον εσύ, αν βγεις έξω και πάθεις κάτι, πως θα τους σώσεις;;

Κιμ: Και αν προσέχω;; Αν αυτοί πάθουν κάτι πως θα έχω εγώ καθαρή συνείδηση γνωρίζοντας ότι μπορούσα να κάνω κάτι και δεν το έκανα;;

Τζένη: Παιδιά..

Μπιλ: Τι δεν καταλαβαίνεις;;; Ο άντρας αυτός κυκλοφορεί με τσεκούρι! Σκοτώνει γαμ**ο!!

Τζένη: Παιδιά!

Κοιτάξανε και οι δύο την Τζένη..

Τζένη: Κάποιος ανεβαίνει την σκάλα.. Ησυχία!

Μαζευτήκανε και οι τρείς μακριά από την είσοδο και προσπαθούσαν να μεταφέρουν ένα έπιπλο πάνω από το πορτάκι που βρισκόταν στο πάτωμα, αλλά δεν σερνόταν!! Η Τζένη είχε αρχίσει να παθαίνει υστερία, ενώ μόλις που κατάφερναν να μετακινήσουν το έπιπλο!

Η Ρουθ περπατούσε όσο πιο αθόρυβα μπορούσε στο δάσος, κλαίγοντας! «Που είστε;;» ψιθύριζε.. Βρέθηκε μπροστά στον Μπράιαν που λίγο ήθελε να την χτυπήσει με το κλαδί!!

Μπράιαν: Δόξα το θεό! Εσύ είσαι! Καλά είσαι;; Κλαις;

Η Ρουθ έπεσε στην αγκαλιά του τρέμοντας ολόκληρη!! Εν τω μεταξύ ο Κέβιν, σίγουρος πια ότι δεν είναι κανείς κοντά του κατευθύνθηκε προς το μονοπάτι που ακολουθούσαν αρχικά, ώστε να βρει μία έξοδο! Ούτε ο ίδιος δεν κατάλαβε πως πέρασε την γέφυρα, αφού ήταν ακόμη σοκαρισμένος, που κόντεψε να χάσει την ζωή του, από έναν ξεναγό!

 Κατάφερε να βρει το μονοπάτι, όμως βρέθηκε σε μία διακλάδωση που δεν υπήρχαν ταμπέλες! Στάθηκε για δυο λεπτά εκεί προσπαθώντας να θυμηθεί πως είχανε πάει στην καλύβα και τελικά πήρε ένα δρόμο.

Ο Μπράιαν και η Ρουθ προσπαθούσαν μαζί να βρουν τρόπο να ξεφύγουν, όμως είχαν πραγματικά χαθεί. Περπατώντας τελικά βρέθηκαν στην λίμνη που είχαν πάει το απόγευμα. Η Ρουθ ξαφνικά ένιωσε αισιοδοξία και άρχισε και πανηγύριζε που επιτέλους είχαν ελπίδα να φύγουν!! Ο Μπράιαν την προσγείωσε όμως στην πραγματικότητα, θυμίζοντάς της πως δεν ήταν μόνοι τους εκεί έξω! Της έδωσε ένα πολύ ζεστό φιλί και συνέχισαν προσεκτικά τον δρόμο τους.

Τα παιδιά στην καλύβα βρίσκονταν σε απόγνωση! Δεν είχαν τρόπο για να βγουν και ο ξεναγός είχε αρχίσει να σπάει το ξύλινο πάτωμα με το τσεκούρι!! Τα δυο κορίτσια είχαν βάλει τα κλάματα, ενώ ο Μπιλ προσπαθούσε να σκεφτεί ένα τρόπο διαφυγής! Έφυγε από δίπλα από τα κορίτσια και πήγε στην απέναντι πλευρά του δωματίου και άρχισε να σκαλίζει το μπαούλο που υπήρχε εκεί. Ο ξεναγός μόλις που είχε καταφέρει να ανέβει στο δεντρόσπιτο, ενώ ο Μπιλ έψαχνε απεγνωσμένα το μπαούλο, που ήταν γεμάτο με αποκριάτικα στολίδια και άλλα! Τα δυο κορίτσια φώναζαν βοήθεια κλαίγοντας ενώ ο ξεναγός τις κοίταζε εντελώς απαθής! Έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τι έκανε! Ο Μπιλ βρήκε ένα ρόπαλο και πήγε προς τον ξεναγό. Ο ξεναγός δεν τον είχε δει! Με αστραπιαίες κινήσεις ο Μπιλ τον χτύπησε με το ρόπαλο στο κεφάλι ενώ αυτός ταυτόχρονα σήκωσε το χέρι που κρατούσε το τσεκούρι και χτύπησε την Τζένη στο μέτωπο! Ο Μπιλ δεν είχε προλάβει την κίνησή του! Η Κιμ είχε πέσει κάτω κλαίγοντας, κρύβοντας το πρόσωπό της με τα χέρια της, ενώ ο Μπιλ μόλις που είχε δει την αδερφή του με το τσεκούρι καρφωμένο στο κεφάλι!

Αν και σοκαρισμένοι, σηκώθηκαν και έφυγαν από το δεντρόσπιτο, ώστε να σώσουν τουλάχιστον τις δικές τους ζωές πριν ο ξεναγός συνέλθει! Έτρεχαν όσο γρηγορότερα μπορούσαν! Ήταν όλο και πιο κοντά στο ξενοδοχείο τώρα και είχαν πολλές ελπίδες! Κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου για βοήθεια!

Η Ντόροθι μόλις που είχε καταφέρει να φτάσει στον πάτο του γκρεμού! Ήταν απλά χώμα με σκοινιά από κλαδιά να φτάνουν ως εκεί κάτω! Άρχισε να περπατάει με την ελπίδα ότι υπάρχει κάποια έξοδος, αν και ήταν σίγουρη πως όλα είχαν τελειώσει. Κάποιο ζώο θα την έβρισκε πριν καν ξημερώσει και όλα θα τελείωναν εκεί.. «Γιατί δεν ανέβηκα;; Γιατί ήρθα εδώ κάτω γαμ**ο;;» Μονολογούσε, ενώ ήταν τόσο ήρεμη, σαν να είχε αποδεχτεί πως όλα θα τελείωναν για αυτήν! Ώσπου βρέθηκα μπροστά σε μία πόρτα! «Τι δουλειά έχει εδώ κάτω η πόρτα;;» Άρχισε να χτυπάει την πόρτα μήπως ήταν κάποιος μέσα, αλλά τίποτα. Έτσι δοκίμασε να ανοίξει. Ήταν ανοιχτά! Μέσα υπήρχαν φώτα στους τοίχους. Ήταν ένας τεράστιος χώρος γεμάτος πάγκους και μηχανήματα. Σαν κάποιου είδους εργοστάσιο τροφίμων! «Μάλλον φτιάχνουν μόνοι τους τις τροφές των ζώων..» μονολόγησε, μα βρέθηκε σε μια περίεργη έκπληξη! Υπήρχαν βιτρίνες με κεφάλια ζώων και πόδια βατράχων. Τα ζώα που αυξάνονταν γρήγορα μέσα στο δάσος, τα σκότωναν και έκαναν εμπόριο με αυτά!! Η Ντόροθι είχε αηδιάσει με τα κεφάλια των ζώων που έβλεπε και συνέχισε την αναζήτηση για έξοδο προσπαθώντας να μην κοιτάει τι υπήρχε γύρω της!

Ο Μπράιαν και η Ρουθ έφταναν στο μονοπάτι της εξόδου, όταν είδαν την φιγούρα ενός άντρα στο βάθος και σταμάτησαν!

Ρουθ: Πες μου ότι δεν είναι αυτός!! Σε παρακαλώ!!

Μπράιαν: Όχι νομίζω πως… Κέβιν!!

Κέβιν: Μπράιαν;;

Ρουθ: Ο Κέβιν!!

Άρχισαν να τρέχουν ο ένας προς τον άλλο και αγκαλιάστηκαν! Η Ρουθ στάθηκε και πάλι δίπλα στον Μπράιαν, ενώ ο Κέβιν τους έλεγε για την Ντόροθι..

Ρουθ: Δηλαδή πέθανε;;

Τότε εμφανίστηκε πίσω από τον Κέβιν ο ξεναγός!! Και οι δυο μαζί φώναξαν «πρόσεχε» και ταυτόχρονα ο Μπράιαν τον τραβούσε! Τότε ο Μπράιαν βρήκε την ευκαιρία και άρχισε να τον χτυπάει με το κλαδί στο κεφάλι, μέχρι που τον άφησε αναίσθητο!!

Ρουθ: Κέβιν.. όχι!!

Μπράιαν: Ρουθ..

Ρουθ: Τον σκότωσες;;

Μπράιαν: Δεν έχω ιδέα!!

ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΙ

Ο Μπιλ και η Κιμ βρίσκονταν σε ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο, ενώ είχε ανακοινωθεί συναγερμός να μην βγει κανείς από το ξενοδοχείο.

Ο Μπιλ καθόταν στο κρεβάτι του αμίλητος, κοιτάζοντας το ταβάνι! Η Κιμ δεν μπορούσε να τον βλέπει έτσι και την ίδια στιγμή ήταν και εκείνη πολύ στεναχωρημένη για τους φίλους της! Έκατσε δίπλα του και τον πήρε αγκαλιά! Χτύπησε η πόρτα και σηκώθηκαν και οι δυο μαζί να ανοίξουν. Ήταν η Ρουθ μαζί με τον Μπράιαν! Αγκαλιάστηκαν και η Κιμ τους σύστησε τον Μπιλ.

Κιμ: Ο Κρις; Ο Κέβιν; Η Ντόροθι; Που είναι;

Ντόροθι: Εδώ είμαι!!

Ακούστηκε μπαίνοντας και εκείνη! Η Ρουθ και ο Μπράιαν ξαφνιάστηκαν ευχάριστα μόλις την είδαν!

Τους εξήγησε πως τα κατάφερε και τους ρώτησε και εκείνη για τον Κέβιν και τον Κρις!

Ρουθ: Ο Κέβιν..

Συννέφιασε το πρόσωπό της και κατάλαβαν όλοι χωρίς να συνεχίσει..

Κιμ: Ο Κρις;;

Μπράιαν: Δεν ξέρουμε ακόμα!

Έκατσαν όλοι μαζί, αμίλητοι στα δύο κρεβάτια του δωματίου.. Μετά από λίγη ώρα..

Κιμ: Μπιλ.. μπορώ να σου πω λίγο;;

Πήγαν λίγο πιο πέρα.

Κιμ: Ευχαριστώ!! Μου έσωσες την ζωή! Πραγματικά.. λυπάμαι για την Τζένη!!

Μπιλ: Και εγώ!

Ο Μπιλ μετά από όσες ώρες σιωπής, ξέσπασε σε κλάματα για την αδερφή του και η Κιμ τον πήρε αγκαλιά προσπαθώντας να τον παρηγορήσει!!

Ντόροθι: Πρέπει κάτι να κάνουμε.. αυτός κυκλοφορεί ακόμη εκεί έξω!!

Ρουθ: Δεν είμαι τόσο σίγουρη..

Ντόροθι: Τι εννοείς;

Ρουθ: Ο Μπράιαν τον χτύπησε στο κεφάλι, όταν επιτέθηκε στον Κέβιν..

Κιμ: Τον σκότωσε;;

Όλοι πάγωσαν μετά την ερώτηση της Κιμ, εκτός από τον Μπράιαν..

Μπράιαν: Μάλλον ναι.. όμως.. τώρα που έχω ηρεμήσει, δεν το μετανιώνω!! Σκότωσε τον Κέβιν! Τον Κέβιν!!

Ντόροθι: Και ο Κρις; Κανένα ίχνος ακόμα!

Οι ώρες περνούσαν και είχε βρεθεί μόνο ο ξεναγός, ο οποίος βρισκόταν σε άσχημη κατάσταση, αλλά είχε ανακτήσει τις αισθήσεις του! Ο Κρις όμως πουθενά!! Είχαν βρεθεί στις καλύβες άλλα τρία θύματα και η Τζένη στο δεντρόσπιτο και ο Κέβιν στο μονοπάτι. Ο Κρις όμως ακόμη δεν είχε βρεθεί.. Δεν υπήρχε κανένα ίχνος του.. Οι χειρότερες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό των παιδιών, ενώ ταυτόχρονα δεν είχαν τρόπο να γυρίσουν σπίτια τους, παρά μόνο με το λεωφορείο το τελευταίο που έφευγε στις 4. Τους είχαν υποσχεθεί ότι θα τους έφερναν τα πράγματά τους μέσα στις επόμενες ώρες, όμως δεν υπήρχε περίπτωση να φύγουν χωρίς τον Κρις.

Ο Μπράιαν από την άλλη ήταν σε πολύ άσχημη ψυχολογική κατάσταση και δεν μιλιότανε! Κανένας τους δεν είχε επικοινωνήσει με τους δικούς του ακόμη! Ότι και αν είχε συμβεί, δεν θα τους άφηναν να δυσφημίσουν το μέρος, αν δεν γινόταν πρώτα κάποια διάγνωση για τον ξεναγό! Έτσι το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να μείνουν μέσα στο ξενοδοχείο και να περιμένουν.. Η ώρα είχε ήδη πάει 3. Μόλις πριν από μερικά λεπτά τους είχαν δώσει τα πράγματά τους και προσπαθούσαν να πάρουν τηλέφωνο από τα κινητά τους, αφού δεν μπορούσαν από τα τηλέφωνα του ξενοδοχείου, όμως δεν έπιαναν γραμμή! Από τα μεγάφωνα ακούστηκε μία νέα ανακοίνωση, που έλεγε πως όλοι μπορούν να βγουν από το ξενοδοχείο και πως ήταν ασφαλές πλέον η περιοχή. Επίσης έλεγαν πως ο ξεναγός αυτός είχε υποστεί ψυχολογική διαταραχή και δεν ευθύνονταν εκείνοι για αυτό, αλλά θα παρείχαν σε όποιον το χρειαζόταν βοήθεια και διαβεβαίωσαν τον κόσμο πως ο ξεναγός είχε συλληφθεί και βρισκόταν και στο νοσοκομείο. Στο τέλος της ανακοίνωσης αναφέρθηκε πως ένας επισκέπτης με όνομα Κρις βρισκόταν στο ιατρείο του ξενοδοχείου.

Όλη η παρέα έτρεξε να τον βρει! Η Κιμ, αλλά και οι υπόλοιποι, ενθάρρυναν και τον Μπιλ να πάει μαζί τους!! Ο Κρις βρισκόταν επάνω σε ένα κρεβάτι ξαπλωμένος με χτυπημένο το ένα του πόδι. Ο ξεναγός τον είχε χτυπήσει με το τσεκούρι και του είχε κόψει το πόδι! Τον είχαν προλάβει από τύχη, αλλά πλέον θα ζούσε χωρίς το μισό του πόδι!

Πέρασε αρκετός καιρός και όλοι τους είχαν δεχτεί τον χαμό του Κέβιν, αλλά και ο Μπιλ τον χαμό της αδερφής του! Πλέον ο Μπιλ είχε ενταχτεί στην παρέα, που τύχαινε να μένει τόσο κοντά τους!

Όλοι τους είχαν χρειαστεί ψυχολογική υποστήριξη, όμως είχαν ενωθεί ακόμη περισσότερο σαν παρέα! Μετά από όλα όσα έγιναν, έδωσαν έναν όρκο μεταξύ τους..

«Ποτέ δεν θα τους εμποδίσει αυτή η τόσο άσχημη εμπειρία, από το να προχωρήσουν μπροστά και να πραγματοποιήσουν όποιο άλλο όνειρο είχαν!»

ΤΕΛΟΣ

Δήμητρα Πυρομάλη

Advertisements

Δημοσιεύθηκε από

dimitrapyromali

Αποσπάσματα από μυθιστορήματα - νουβέλες που γράφω η ίδια. Κανένα απόσπασμα δεν μπορεί να αντιγραφεί - χρησιμοποιηθεί, χωρίς την συγκατάθεσή μου. (Η κοινοποίηση επιτρέπεται ευχαρίστως). Excerpts from novels (In Greek) I write myself. No passage can be copied - used without my consent. (Notification happily allowed). Ακόμη, δημοσίευση μικρών κειμένων από τις "καθημερινές" και γενικές μου εμπνεύσεις. Also, posts about my daily inspirations.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s